Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019

ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του:
''Ποια η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;''
Ο δάσκαλος του απάντησε:
''Πολύ μικρή, αλλά ωστόσο με μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση''.
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μία μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι και καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή και έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία τους ήταν φοβερή.
''Έλα'' είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. ''Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο''
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα των ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως όλοι εκεί ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.
''Δεν καταλαβαίνω'' είπε ο μαθητής. Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;''
''Δεν το κατάλαβες;'' χαμογέλασε ο δάσκαλος.
''Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον''.

Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2019

ΠΕΡΙ ΜΥΗΣΗΣ

       Ο αρχέγονος και πρωταρχικός άνθρωπος ήταν πλήρης πνευματικότητας. Επικοινωνούσε μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας. Η εξωτερική του μορφή δεν μας είναι γνωστή. Αναφερόμαστε στην εποχή των Βασιλέων-Ιερέων, όπου ο Βασιλεύς/Αρχων ήταν και Ιερεύς. Δικαιοσύνη δεν υπήρχε, διότι δεν υπήρχε η έννοια του αδίκου. Είναι η επονομαζόμενη εποχή του Χρυσού.

     Εξαιτίας συνθηκών και καταστάσεων που δεν είναι του παρόντος, ο άνθρωπος «εξέπεσε» από την πνευματικότατη αυτή κατάσταση, και σιγά πέρασε στην εποχή του αργύρου, μετά του χαλκού και τέλος (στην σημερινή) του σιδήρου. Πρόκειται για την επονομαζόμενη «πτώση» του ανθρώπου. Από την Ενότητα όλων (με τον Δημιουργό), ο άνθρωπος «έπεσε» στην Διαίρεση, δηλαδή στην ξεχωριστή αντίληψη του αληθούς από τον καθένα ξεχωριστά, διατηρώντας όμως άσβεστη αυτή τη σπίθα του «κατ’εικόνα και ομοίωση»
     Η περίοδος της πτώσης αυτής του ανθρώπου και η έκπτωση της πνευματικότητάς του, ή αλλιώς η πτώση από την Μονάδα στην Δυάδα, ή από την Ενότητα στη Διαίρεση, χαρακτηρίσθηκε και από την δημιoυργία ανάγκης επικοινωνίας μέσω λόγου και όχι μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας που χαρακτήριζε τον πρό πτώσης άνθρωπο.. Ο αποσυμβολισμός της ιστορίας του πύργου της Βαβέλ είναι ότι ο άνθρωπος έχασε μεγάλο μέρος της εσωτερικής του ενέργειας, διότι η αύξηση της ενέργειας στον άνθρωπο τον οδηγεί να κατανοεί όλες τις γλώσσες διότι αντιλαμβάνεται την εκπεμπόμενη ενέργεια οποιασδήποτε γλώσσας και όχι απαραίτητα τον εκπεμπόμενο ήχο της. (Η ανάγκη επικοινωνίας, και επομένως γλώσσας επικοινωνίας γεννήθηκε εκ’αιτίας του ότι από την ενότητα ο άνθρωπος έπεσε στην διαίρεση/δυαδικότητα και έπρεπε να επικοινωνήσει με τα άλλα όντα, όχι μέσω της ενέργειας που δεν αλλοιώνεται, αλλά μέσω του λόγου που αλλοιώνεται και διαμορφώνεται ανάλογα με το τι θέλουμε να κερδίσουμε…).
   Η αρχέγονη κατάσταση της εποχής του χρυσού, παραμένει πάντοτε ως αρχέτυπο στην συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Είναι η άσβεστη σπίθα που παραμένει εντός κάθε όντος και στα 4 βασίλεια της φύσης (ορυκτό, φυτικό, ζωϊκό και ανθρώπινο). Ειδικά στο τελευταίο, στο ανθρώπινο, ζητά απεγνωσμένα την επανενσωμάτωσή της στην πηγή της. Είναι η σπίθα που σήμερα παράγει πολιτισμό και ανώτερα ιδανικά. Αυτή η επανενσωμάτωση θα γεννήσει την ανάγκη της Μύησης…
    Κατά καιρούς στην ανθρωπότητα, διάφοροι Μύστες απεσταλμένοι (Χριστός, Πυθαγόρας, Βούδδας, Μωϋσής, Ορφέας, Πλάτων κ.α.) έδειξαν τον δρόμο αυτής της επανόδου. Έτσι δημιουργήθηκε η ΜΥΗΣΗ. Ετσι δημιουργήθηκαν τα αρχαία Μυστήρια (Ελευσίνια, Καβείρια, Χαλδαϊκά, Μιθραϊκά, Αιγυπτιακά κλπ) για να προσφέρουν αυτήν την μύηση.
     Η μύηση ακολουθεί τον δρόμο της μέσω συμβόλων, αλληγοριών και μύθων. Η μύηση οδηγεί στην αποκάλυψη εκείνης της δομής του ανθρώπου (η οποία προϋπάρχει εντός του) και που θα γίνει η κινητήρια δύναμη για την ίδια του τη σωτηρία.
     Στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε τρόπο έκφρασης σε διάφορες τάσεις, οργανώσεις, ή ακόμη και διηγήσεις θρύλων όπως:
 ·Αρχαία Μυστήρια Ελλάδας

·Ιερατικά Κολέγια Αιγυπτίων (10ος αιώνας π.Χ.)
  Τάγμα των Αδελφών της Ανατολής (Κωνσταντινούπολη 1090)

·Αλεξανδρινή Γνώση. (1ος – 5ος αιώνας μ.Χ.)

·Οι γιοί της Χήρας (3ος αιώνας μ.Χ.). Ονομάσθηκαν έτσι οι Μανιχαϊστές, οπαδοί του Πέρση Μυστικιστή Μάνη, των οποίων εξέλιξη υπήρξαν αργότερα οι «Καθαροί» ή «Γνωστικοί».

·Μέρλιν. (5ος αιώνας μ.Χ.) Σύμφωνα με μία διήγηση γεννήθηκε από άσπιλη σύλληψη. Υπάρχουν πάμπολλοι μύθοι για τη ζωή και το έργο του.

·Γνωστικοί. Ο Γνωστικισμός δεν δύναται να γίνει κατανοητός χωρίς αυτό που ονομάζεται «διαφώτιση της ψυχή», «δύναμη της αφηρημένης αλλά μυστικιστικής σκέψης» και «επέκταση της συνειδητότητας».

·Οι Αλβηγινοί. Τάγμα που γεννήθηκε από τον Μανιχαϊσμό. Επηρέασε κατά πολύ την ζωή του Αγ.Αυγουστίνου.

·Συντεχνίες χάρτου. Όταν ανακαλύφθηκε η πρώϊμη τυπογραφία, οι διάφοροι αναζητητές του Εσωτερισμού, δημιούργησαν με τη σειρά τους ένα μυστικό δίαυλο εκτύπωσης σημαντικών κειμένων, όπου επικρατούσε μυστικότητα και η διανομή γινόταν μόνον σε «μυημένους», υπό τον φόβο των διώξεων που υφίσταντο τότε κάθε είδους Οργανώσεις που μετέδιδαν γνώση που «απειλούσε» την εκάστοτε κοσμική εξουσία.

·Ιππότες Ναΐτες. Ξεκίνησαν ως προστάτες των προσκυνητών των Αγίων Τόπων, όμως δεν ήσαν μόνον αυτό. Υπήρξε σημαντικότατο Μυητικό Τάγμα, το οποίο δυστυχώς υπέστη πολλές διώξεις. O Jacques de MOLAY (1292-1314), υπήρξε o 23oς και τελευταίoς Μεγάλoς Μάγιστρoς τoυ Τάγματoς των Ιππoτών τoυ Ναoύ κάηκε στην πυρά με διαταγή του Πάπα Κλήμη και του Βασιλέα Φίλιππου Ωραίου.

·Βυζαντινά Σώματεία (4ος αιώνας μ.Χ.)

·Οπαδοί του Κάρολου του Μεγάλου, Αυτοκράτορα της Ρώμης. Ενεθάρρυνε την πολυμάθεια. Υπήρξε σημαντική μορφή σειράς θρύλων και μύθων γύρω από την παγκόσμια ιστορία Εσωτερικής αναζήτησης.

·Τάγμα του Σκολύμου της Σκωτίας (Chardon d’Ecosse) (Εδιμβρούργο 1314)

·Τροβαδούροι ή Βάρδοι. (11ος, 14ος αιώνας μ.Χ., Νότια Γαλλία, Ιταλία, Βόρεια Ισπανία). Γυρνούσαν σε διάφορα μέρη μεταφέροντας μέσα στα τραγούδια τους την τότε συσσωρευμένη απόκρυφη γνώση. Με τον τρόπο επηρέασαν και άσκησαν επιρροή στην Εσωτερική αναζήτηση.

·Οπαδοί του Ταλιέζιν. (Ουαλία, 16ος αιώνας μ.Χ.). Ο Ταλιέζιν υπήρξε βάρδος και ποιητής καθώς και μυημένος των Δρυΐδων.

·Κύκλος του Αρθρούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής τραπέζης. Ενας σημαντικός θρύλος που διαδραματίσθηκε στο Άβαλον της Σκωτίας. Οι τελετές τους προήλθαν σύμφωνα με τους ιστορικούς από τον εορτασμό της Πεντηκοστής και τον Ιωσήφ της Αριμαθέας.

·Παυλικανοί. Κατά μεγάλο μέρος υπήρξαν Μανιχαϊστές.

·Τα έργα του DanteAllighieri. Τα έργα του περιλαμβάνουν πλείστες Εσωτερικές διδασκαλίες. Ο Δάντης υπήρξε ένας μυημένος των Παυλικανών.

·Θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου. Αποτελεί σημαντικό μέρος της μυστηριακής παράδοσης. Η αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου υπήρξε από τους βασικούς σκοπούς των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.

·Τάγμα της Περικνημίδας. Οργάνωση της οποίας τα Τυπικά επηρεάσθηκαν από τον κύκλο του Βασιλέα Αρθούρου. Σχετικά κείμενα έχουμε από τον Elias Ashmole (1617-1692).

·Ιωάννης ο Πρεσβύτερος. (12ος αιώνας μ.Χ.). Θρυλική προσωπικότητα που κυβερνούσε σαν Βασιλέας-Ιερέας στην Άπω Ανατολή.

·Ιλλουμινισμός. Ήταν κίνημα που ενέπνευσε το Ρομαντισμό. Ο Ιλλουμινισμός θεωρούσε ότι ο άνθρωπος οφείλει να «σωθεί» ο ίδιος προκειμένου η κοινωνία της αποτελεί κύτταρο να σωθεί και εκείνη.

·Ροδόσταυροι. Το όνομα «Ροδόσταυρος» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα γραπτά του Γερμανού θεολόγου Johann Valentin Andreae στις αρχές του 17ου αιώνα. Πρόκειται για το «Κάλεσμα της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Fama Fraternitatis RC) το 1614, την «Ομολογία της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Confessio Fraternitatis RC) το 1615 και τον «Αλχημικό Γάμο του Χριστιανού Ροδόσταυρου» (Chymische Hochzeit Christiani Rosencreutz) το 1616. Σε αυτά τα γραπτά γίνεται λόγος για μια μυστηριώδη Αδελφότητα που είχε ως στόχο μια παγκόσμια Πνευματική Μεταρρύθμιση. Επηρέασε κατά πολύ τον Τεκτονισμό. Στο Βυζάντιο έχουμε αναφορές για Ροδοσταυρική παρουσία και μυητική δραστηριότητα, κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ενωρίτερα. Το Τάγμα των «Αδελφών της Ανατολής» υπήρξε μυητικό Τάγμα που συστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1090 υπό την αιγίδα του Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού. Από το Τάγμα αυτό προήλθε μία μυστική και μυστικιστική Αδελφότητα, το Τάγμα των «Αγνώστων Φιλοσόφων». Στην γενεαλογία αυτού του Τάγματος είχαν προηγηθεί ο Ερρίκος Κούνραθ (συγγραφέας του «Αμφιθεάτρου της Αιώνιας Σοφίας»), ο Ερρίκος Σήθων ο κοσμοπολίτης, ο μαθητής του Σεντιβόγκιους, ο δούκας Σαξώνιος Κομνηνός και ο Ιάκωβος Μπαίμε. Σε αυτήν την Αδελφότητα, μυήθηκε ο Louis Claude de Saint Martin. Την ίδια εποχή συναντάμε το Τάγμα των «Ροδοσταύρων της Ανατολής» ή R+C d’O.

·Καλλιτέχνες που με το ένα ή το άλλο έργο τους είχαν σαν σκοπό την εσωτερική αφύπνιση του ανθρώπου, όπως ο Πελαντάν και ο Μπλέηκ.

·Αλχημιστές. Η Αλχημεία, ως τέχνη βασίσθηκε στο γεγονός ότι τα πάντα αποτελούνται από τον συνδυασμό πυρός, αέρος, γης και ύδατος. Η ιερή αυτή τέχνη της μεταστοιχείωσης μετάλλων και παρασκευής χρυσού, δεν αφορούσε την υλική/φυσική δημιουργία χρυσού, όσο την προσωπική εσωτερική μεταστοιχείωση του ανθρώπου, με βάση τον πανάρχαιο νόμο της αναλογίας που διέπει τα πάντα, και με βάση τον οποίο ο άνθρωπος οφείλει να αφυπνίσει τον χρυσό/θεία σπίθα εντός του.
Όλες αυτές οι Οργανώσεις, τάσεις, ή Τάγματα της Αναζήτησης έδωσαν τη θέση τους στον σύγχρονο κόσμο, στα Τάγματα του επονομαζόμενου «Μεγάλου Έργου». Ο Δυτικός Εσωτερισμός εκφράσθηκε μέσα από τις οργανώσεις του Τεκτονισμού του Μαρτινισμού και του Ροδοσταυρισμού (αν και ο τελευταίος περιλαμβάνεται σε δύο πρώτα)
Ως ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ νοείται το έργο της προσωπικής μεταστοιχείωσης του Ανθρώπινου όντος σε Ον όπου κυριαρχεί το «είναι» αντί του «φαίνεσθαι». Έτσι ο Άνθρωπος καθίσταται ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.
Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει ο Άνθρωπος να αφυπνίσει τον Εσωτερικό του κόσμο. Η «επιστήμη» ή «σχολή» αυτή ονομάσθηκε ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ.
Έτσι στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε την έκφρασή και εφαρμογή της, στα επονομαζόμενα «Εσωτερικά» Τάγματα.
Με αυτά τα ιδανικά εκπορεύθηκαν τον Μεσαίωνα γνώστες της «Βασιλικής»[*] αυτής τέχνης, οι οποίοι έκρυψαν την γνώση αυτή με οικοδομικούς όρους, χρησιμοποιώντας μύθους και σύμβολα που αφυπνίζουν αρχέτυπες αξίες που ενυπάρχουν ήδη μέσα στο ανθρώπινο Ον και ζητούν την αφύπνισή τους. Η Μυητική διαδικασία (εφόσον τηρεί ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ τους κανόνες εφαρμογής της) σε συνδυασμό με την αφύπνιση αυτή μέσω μύθων και συμβόλων, εξασφαλίζει τον επιθυμητό μετασχηματισμό του κάθε όντος ξεχωριστά, και με τον τρόπο αυτό τον μετασχηματισμό του περιβάλλοντός του και της κοινωνίας γενικότερα.
Έτσι ο άνθρωπος καθίσταται «ελεύθερος» από τα βάρη που τον κρατούν δέσμιο απατηλών επιλογών. Η Μύηση λειτουργεί στο αόρατο, και μέσω αυτού συνδέει τον μυούμενο με την αρχέγονη κατάσταση φωτός. Μεταφραστής αυτής της επικοινωνίας είναι το Τυπικό. (Ritual όχι Typical) Τυπικό ονομάζεται με την έννοια του Ρυθμού. (Στα ελληνικά οι λέξεις Ritual και Typical συμπίπτουν και μπερδεύουν).
[*] Βασιλική ονομάζεται διότι μέσω αυτής ο κάθε ένας καθίσταται Βασιλέας/Κυβερνήτης του εαυτού του. Δεν τον κυβερνούν κατώτερα ένστικτα. Τα κυβερνά εκείνος και τα ορίζει.
Η μύηση είναι μία σύγχρονη (σχετικά) αναγκαιότητα. Με την έννοια ότι ο πρωταρχικός άνθρωπος ήταν μυημένος αφ’εαυτού. Δεν είχε ανάγκη την μύηση. Σήμερα την έχει ανάγκη όλο και περισσότερο.
Όσο ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει την επαφή του με τον αρχέγονο άνθρωπο (εκείνο το 100% πνευματικό όν) τόσο έχει ανάγκη την μύηση, και την αναζητά.
Εάν είχε μεγαλύτερο μέρος της πνευματικότητας που έχασε με την επονομαζόμενη «πτώση» θα είχε λιγότερη ανάγκη την μύηση.
Η μύηση ποιεί φιλανθρώπους. Είναι λάθος οι μυητικοί Οργανισμοί να γίνονται φιλανθρωπικά σωματεία παραμελώντας το Μυητικό τους έργο. Η φιλανθρωπία είναι απαραίτητο συστατικό του κάθε μυημένου, αλλά ένας μυητικός οργανισμός είναι επιφορτισμένος να φτιάχνει φιλάνθρωπους και ανθρώπους με Α κεφαλαίο, συστατικό του οποίου θα είναι ΚΑΙ η φιλανθρωπία. Επιπλέον η φιλανθρωπική διαδικασία από την στιγμή που γίνεται επώνυμα έχει χάσει όλο της το μεγαλείο. Ο έχων ανάγκη βοηθήθηκε, ο δίνων όμως έκανε βήματα πίσω στην μυητική του πορεία. Και αυτά τα βήματα θα κληθεί να τα ξανακάνει από την αρχή… Δεν πρέπει να φαίνεται καθόλου, δεν πρέπει να περιμένει καμία ανταμοιβή, διότι έτσι ακυρώνει την ανταμοιβή που θα του επιστρέψει το σύμπαν μέσω της παγκόσμιας μυητικής αλύσου.
Επιπλέον η όλη φιλανθρωπική διαδικασία έχει παρεξηγηθεί. Ο βοηθών πρέπει να αισθάνεται ότι απλά μετατοπίζει μέρος του πλούτου που ανήκει σε όλους. Όχι ότι ο ίδιος δίδει…
Ο μυημένος γνωρίζει ότι όλοι αποτελούμε κύτταρα του ίδιου οργανισμού. Όπως λοιπόν περιποιούμαστε το χέρι μας όταν πονάει, ή το μάτι μας όταν δεν βλέπει καλά, έτσι πρέπει να περιποιούμαστε κάθε άλλον (ανεξαρτήτως φυλής χρώματος κλπ κλπ) διότι αποτελούμε κύτταρα ενός και ενιαίου οργανισμού.
Εξού και η μύηση ονομάζεται «επιστροφή στην ενότητα».
Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την διαίρεση μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΑΝΤΙΜΥΗΣΗ και δημιουργεί καρμικές υποχρεώσεις.
Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την ενότητα μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΜΥΗΣΗ και εξοφλεί καρμικές υποχρεώσεις.
Με αυτές τις σκέψεις καταλαβαίνουμε ότι επιλογές της ζωής μας που νομίζαμε θετικές μπορεί να βγούν αρνητικές! Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση του Φωτός.
Ο πραγματικός μυημένος ουσιαστικά δεν είναι φιλ-άνθρωπος. Είναι Άνθρωπος, και βοηθά οποιονδήποτεδιότι δεν τον θεωρεί απλά και μόνον φίλο του (Φιλ-ανθρωπία), αλλά μέρος του είναι του.
Η χειρότερη μορφή βοήθειας είναι η αυτή που βοηθά συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, αποκλείοντας άλλες. (δηλαδή όχι με κριτήρια ανάγκης) Είναι βήματα προς τα πίσω, τα οποία θα κληθεί να τα επαναδιαβεί πληρώνοντας το τίμημα πολύ ακριβά, διότι απλά χρησιμοποίησε συγκεκριμένη ενέργεια με λάθος τρόπο και για λάθος σκοπό!!! Χρησιμοποίησε δηλαδή ένα όπλο που του δόθηκε να πολεμήσει την αντιμύηση για να ικανοποιήσει τις εγωϊστικές επιλογές του. Αυτός θα κληθεί να επιστρέψει ενεργειακά στο σημείο 0, (μεγάλο το κόστος) και θα επανεκκινήσει την διαδρομή πληρώνοντας το καρμικό χρέος που έχει συσσωρεύσει!!!
Γι’αυτόν τον λόγο οι Μυητικές Οργανώσεις ασχολούνται αρκετά με ηθικές διδασκαλίες. Οχι για να γίνουμε πιο ηθικοί. (κάποιοι πιστεύουν λάθος οτι γι’αυτό πάμε στις Στοές). Το να είμαστε ηθικοί είναι ούτως ή άλλως υποχρέωσή μας! Οι ηθικές διδασκαλίες περιλαμβάνονται διότι η μυητική ενέργεια εάν μας βρει με αγκυλώσεις τότε θα είναι πολύ χειρότερα απ’ ότι πριν την μύηση! Μυούμενοι μπαίνουμε κατά κάποιον τρόπο στην πρίζα. Με απλά λόγια ο βέβηλος έχει και κάποια δικαιώματα σε κάποια λάθη. Ο μυημένος ΟΧΙ ! Κρίνεται αυστηρότερα! ΟΦΕΙΛΕΙ να επαναπροσανατολίσει τις επιλογές του, και δεν έχει το δικαίωμα να επαναπαυθεί.
Η μύηση είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλει κυκλώματα ανθεκτικά, καλώδια μονωμένα, σωστές συνδέσεις και μηχανήματα ελεγμένα. Εάν δεν τα βρει σκοτώνει!!!

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2019

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

Μπουκάλι με μήνυμα στην θάλασσα
Ο Μοναχισμός (που σαν ιδέα με έλκει) εμφανίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός μίλησε για μετά θάνατον ζωή, για άλλους μεταφυσικούς κόσμους μακάριους με νόμους και πολίτευμα, όπου ο καθείς θα μπορούσε να δικαιωθεί - ιδίως αν η επίγεια ζωή, του συμπεριφέρθηκε άσχημα - εάν αδικήθηκε έστω και εξ αιτίας αυτού του ίδιου. Ο Χριστιανισμός μίλησε ξεκάθαρα για «αγάπη» και «συγγνώμη». Δηλαδή για δυνατότητα να σβήσεις το κακό παρελθόν και να αποδοθείς στο καλό καθαρός «ώσπερ χιών». Ό,τι κι αν έχεις διαπράξει. Μοναδικός όρος είναι η ειλικρινής, καρδιακή μετάνοια. Κανείς δεν σώζεται αν δεν θέλει να σωθεί!
Τω καιρώ εκείνω που ο αρχαίος κόσμος κατέρρεε, πολλοί ήταν οι τραυματισμένοι που γύρεψαν την λύτρωση και τον καινούργιο φιλεύσπλαχνο Θεό στις φοβερές ερήμους, στις φοβερές εκούσιες δοκιμασίες, στην αλχημική μοναξιά. Στην απευθείας «συνομιλία» με τον Θεό. Στην ουράνια εγκόλπωση.
Η φυγή από τα εγκόσμια, ο μοναχισμός ( = χριστιανικός μυστικισμός) γνώρισε μεγάλη ακμή για πολλούς αιώνες. Τα ράκη γίνονταν άγιοι στην απομόνωση με την προσευχή. Φαινομενικά ωραία πράγματα. Πέρασαν έτσι 2000 χρόνια.
Αλλά με τον καιρό φάνηκαν τα ελαττώματα. Ο μυστικισμός είναι πολύ εγωϊστικό πράγμα. Εγκαταλείπεις την ζωή σαν λιποτάκτης, λέγοντας «εμένα με ενδιαφέρει μόνο ο Θεός και ο εαυτός μου». Αυτό κατά βάθος είναι κακό. Γιατί βασανίζονται όλοι αλλά οι μυστικιστές νοιάζονται μόνο για το άτομό τους.
Πέραν αυτού η άσκηση οξύνει άγνωστες αισθήσεις και τελειοποιεί άγνωστες ικανότητες, διευρύνει την συνείδηση και την γνώση, τα οποία δεν αξιοποιούνται όπως πρέπει με αποτέλεσμα οι μοναχοί να θεωρούνται «μάγοι» και «δεισιδαίμονες», γενικώς αλλοπαρμένοι, από τους «θύραθεν».
Αυτό με πληγώνει.
Σήμερα η παροξυμμένη παρακμή οδηγεί πάλι σε μία μικρή άνθηση τον μοναχισμό, ειδικά στις περιοχές της πρώην βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά κατά την γνώμη μου είναι απατηλή. Γιατί τελικά ο μοναχισμός δεν έχει τίποτε να προσφέρει και κυρίως να αρθρώσει. Όλα τα (αληθινά) προβλήματα και οι κεντρόφυγες ψυχικές τάσεις απλοποιούνται και μορφοποιούνται στον αποδιοπομπαίο «Σατανά» - το σκουριασμένο αυτό κλειδί του …παραδείσου. Ακούς «άγιους» ανθρώπους να μιλούν σαν αυτιστικοί και τα πρόσωπά τους αντί να χαμογελούν και να λάμπουν να μοιάζουν πέτρινα και κοφτερά. Οι εξαιρέσεις είναι απελπιστικά λίγες.
Η αιτία είναι πως βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες αλλαγές. Ο Λόγος αλλάζει, εκφράζοντας και ωθώντας σε Νέα Εποχή, με Νέο Θεό, Νέα Θεολογία, Νέα Ηθική, Νέο Πολίτευμα.
Δεν απαρνούμαι βέβαια κανένα Θεό έστω κι αλλάζουν οι βάρδιες. Έλκομαι από τον Αναχωρητισμό και την στοίχιση με την αλάνθαστη Φύση τις δυνάμεις της και τα βιβλία της (ορυκτά, φυτά, ζώα, ανθρώπους). Θέλω να πιώ τα νάματά της, να σπουδάσω την γλώσσα της, να αξιοποιήσω τα στοιχεία της υπέρ της προόδου, να μεταμορφωθώ πρώτα απ’ όλα ο ίδιος σε κάτι φωτεινό. Κρατώ από το χέρι τον Μύστη και Πρόδρομο Ιησού και ο φόβος μου λιγοστεύει.
Γυρεύω Σκήτη και Μοναστήρι, ας πούμε Θεοσοφικό, να καταταχθώ και να λατρέψω τον Θεό δουλεύοντας χειρωνακτικά και πνευματικά στην αυλή της Δημιουργίας Του. Όπου υπάρχει ανάγκη. Μέχρι την ώρα του μεταποιητικού ευλογημένου Θανάτου. Την ώρα που το σκουλήκι γίνεται πεταλούδα και βγαίνει απ’ το κουκούλι. Με ακούει κανείς?

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Μεγάλη Δευτέρα
« Τω καιρώ εκείνω, επανάγων ο Ιησούς εις την πόλιν επείνασε, και ιδών συκήν μίαν επί της οδού ήλθεν επ’ αυτήν, και ουδέν εύρε εν αυτή ει μη φύλλα μόνον , και λέγει αυτή: Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα. Και εξηράνιη παραχρήμα η συκή. Και ιδόντες οι μαθηταί εθαύμασαν λέγοντες: Πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή? Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς: Αμήν λέγω υμίν, εάν έχετε πίστιν και μη διακριθήτε, ου μόνον το της συκής ποιήσετε αλλά καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσα, γενήσεται, και πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε…»
(εκ του κατά Ματθαίον)
Η άκαρπος, καταρασθείσα και ξηρανθείσα, συκή καθώς και η δύναμη της πίστης και της προσευχής. Πολυσήμαντα μηνύματα, αμφότερα.
Ό,τι δεν παράγει τον εκ της φύσεώς του καρπό είναι αχρείαστο και περιττό.
Η πίστη διά της προσευχής, μπορεί να μετακινήσει βουνά και να τα ρίξει στη θάλασσα. Η πίστη όταν εκδηλώνεται όπως πρέπει είναι πυρηνική ενέργεια – ο νοών νοείτω!

Μεγάλη Τρίτη
Τρεις οι Ουσίες. Τρία τα Μηνύματα της Μεγάλης Τρίτης των Παθών:
Η παραβολή των δέκα παρθένων, η παραβολή των Ταλάντων, η εικόνα της Μελλούσης Κρίσεως.
Το Κατά Ματθαίον εκτενές Ευαγγέλιο, (κδ’ 36-51, κε’ 1-16, και κστ’ 1-2), είναι υπέροχο. Όλα τα λεφτά.
Μιλάει για την επιμέλεια – εγρήγορση αλλά και την επιπολαιότητα – αφροσύνη, όσων προσδοκούν την ευόδωση της ζωής τους. Όσων αναμένουν, με τον δικό τους φρόνιμο ή μωρό τρόπο, τον αιφνιδιαστικά Ερχόμενο, τον πολυπόθητο Νυμφίο. Τελικά, αναλόγως, άλλοι εισέρχονται στον νυμφώνα Του και άλλοι μένουν εκτός. Οριστικά.
Μιλάει για όσους εργάζονται ανάλογα με την δυνατότητά τους επί των «παραδεδομένων ταλάντων» με αποτέλεσμα να τα πολλαπλασιάσουν αλλά και τους άλλους, τους οκνηρούς, τους χωρίς δημιουργικότητα, οι οποίοι περί άλλα τυρβάζουν, δεν αξιοποιούν τα κληροδοτηθέντα, δεν τα αβγατίζουν, σταματούν την εξέλιξη.
Τελικά όλοι κρίνονται και λαβαίνουν από τον Κύριό τους τα επίχειρα.
Μιλάει για την «καταστροφή» της παρεκκλίνουσας εκφυλισμένης και παρακμασμένης Ιερουσαλήμ, την ως εκ τούτου Μέλλουσα Κρίση και για την ανάγκη της διαρκούς ετοιμότητας να υποδεχθούμε το Απόλυτο Όν «διότι ουκ οίδατε την ημέραν, ουδέ την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται».
Όσοι εξ ημών μπορούν να ανιχνεύσουν τις έννοιες και τους Νόμους πίσω από τις λέξεις της θρησκευτικής αυτής γλώσσας, είναι Κοινωνοί του Ευαγγελίου και Μακάριοι.
Προσωπικά νομίζω ότι όλα όσα συντελούνται την Μεγάλη Τρίτη με αφορούν ευθέως.
Λοιπόν «ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…»

Τρέχοντα
- Πρωϊ Μεγάλης Τρίτης. Μυρίζω την κάθε Ημέρα του Πάθους και της Γνώσης σαν τριαντάφυλλο. Και δεν χορταίνω.
- Πριν λίγες ημέρες κάποια φίλη, μου είχε πει πως οι Άγγελοι δεν έρχονται στους ανθρώπους με φτερά και αστραφτερούς χιτώνες. Αλλά σαν άλλοι απλοί άνθρωποι που κομίζουν, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, την άνωθεν Χάρη και Αρωγή. Προς πάσχοντες και εκζητούντες.
- Το είδα χθες αυτό, πολύ συγκεκριμένο, πολύ απτό! Θα τα πούμε αναλυτικότερα εν καιρώ.
- Άγγελοι πάντως υπάρχουν! Κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
- Αύριο, Μεγάλη Τετάρτη, ξεθάβω την Ελευθερία. Εννοώ την Μάνα Ελευθερία, την …δεύτερη μάνα μου.
- Πιθανότατα και την Ελευθερία μου γενικώς! Άμποτες!
- Πέρασαν τριάμισυ χρόνια περίπου από την δίδυμη (μητρική) έκκλειψη.
- Κάηκα και τσουρουφλίστηκα, λες και αυτές οι αποδημίες ήταν το σύνθημα της διά πυρός κάθαρσής μου.
- Αποφλοιώθηκα.
- Δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος. Ξέρω μόνο πως το θέλω πολύ αυτό.
- Ξέρω επίσης πως η στροφή στην ζωή μου συντελείται σε προχωρημένη ηλικία αλλά συντελείται.
- Το παρελθόν πέφτει από πάνω μου σαν παλιόρουχο!
- Αισθάνομαι το ευωδιαστό αεράκι της άνοιξης να με χαϊδεύει.
- Ω γλυκύ μου Έαρ!

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Ανθρώπινες στιγμές. Απλές και συνάμα μεγαλειώδεις. Η γυναίκα που ραντίζει με μύρο τα πόδια του Ιησού, τα φιλά και τα σκουπίζει με την κώμη της. Δημοσίως. Μπροστά σε όλους τους …σκανδαλιζομένους. Ακόμη και στα ευαγγέλια η περίπτωσή της διασώθηκε ως η ιστορία της «αλειψάσης τον Κύριον μύρω, π ό ρ ν η ς γυναικός». Διότι μία γυναίκα που εκφράζεται, που ζητεί, που θέλει, που διεκδικεί, που μιλά στα ίσια, είναι …πόρνη. Δεν έχει αλλάξει αυτό μέχρι σήμερα. Η αγάπη της γυναίκας όμως ξεκουράζει, παρηγορεί, παροτρύνει, σώζει. Ιδίως της γυναίκας η οποία εκ φύσεως μοιάζει με την γη σε όλα της.
Ο ορθολογιστής και αδιάφθορος Μαθητής παρεξηγήθηκε. «Πως το επιτρέπεις αυτό διδάσκαλε, να ξοδεύεται πολύτιμο μύρο ενώ θα μπορούσαμε με τα χρήματα που αξίζει να φροντίσουμε φτωχούς?» «Φτωχοί θα υπάρχουν πάντα – εγώ δεν θα βρίσκομαι κοντά σας πάντα. Το μύρο είναι για την θανή μου» απάντησε κοφτά ο Ιησούς στον Ιούδα.
Από εκείνη την στιγμή ξεκίνησε η οδοιπορία στο Πάθος. Ο Ιούδας παρακινήθηκε να γίνει αυτό ήταν προορισμένος να γίνει, η Γυναίκα θα παρέμενε κουλουριασμένη στα πόδια του Ιησού, μέχρι τον θάνατό Του και ύστερα από τον θάνατό Του. Πιστή και ακλόνητη εν αντιθέσει προς τους Μαθητές, τους οποίους εκείνη ενθάρρυνε όταν κιότεψαν και εκείνη ήταν που τους μετέφερε πρώτη το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης. Η Γυναίκα!...
Γυναίκα και η Κασσιανή που υμνεί τον Θεό με λόγια καθαρά ερωτικά σαν να μιλάει στον Άνδρα που θαυμάζει και υπηρετεί.
«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…οίμοι…νυξ μοι υπάρχει…ζοφώδης και ασέληνος…έρως της αμαρτίας…δέξαι μοι τας πηγάς των δακρύων…καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας…μη με την δούλην σου παρίδης….»
Έρως! Θείος? Ανθρώπινος? Το ίδιο κάνει. Ισορροπεί ο κόσμος.
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι Γυναίκα. Και δη ... πόρνη. Μετανοούσα, αυτοταπεινωμένη, αφοσιωμένη και παραδομένη σε αυτό που ποθεί. Θεοτόκος. Η ώρα της κατάβασης στον άλλον κόσμο εσήμανε. Όλες αυτές οι γυναίκες θα βοηθήσουν την Εξέλιξη και θα την Ιστορήσουν. Θα την σφραγίσουν. Εκ γυναικός ερρύει τα φαύλα αλλά και τα κρείττονα άλλωστε!


ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ
Η κρίσιμη στιγμή πλησιάζει. Όλα τα συμβαίνοντα την προετοιμάζουν.
Πρώτο, ο Ιερός Νιπτήρ – ο Ιησούς νίπτει τα πόδια των μαθητών του.
Δεύτερο ο Μυστικός Δείπνος – παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας από τον ίδιο τον Ιησού. 
Τρίτο, η Υπερφυής Προσευχή – η αγωνιώδης προσευχή του Ιησού στην Γεθσημανή λίγο πριν την σύλληψή του.
Τέταρτο η προδοσία του Ιούδα – η παράδοση του Ιησού στους διώκτες του με ένα φίλημα.
Προσωπικά εκείνο που εγώ ξεχωρίζω είναι η «υπερφυής» προσευχή που καθιστά ακόμη και έναν Θεό, Θεάνθρωπο.
Ο Ιησούς σαν Μύστης και σαν Διορατικός, γνωρίζει το επερχόμενο Τέλος. Διαισθανόμενος ήδη την τρομερή δοκιμασία, της εξουθένωσης, της μοναξιάς και του βασανιστικού θανάτου, προς στιγμή νιώθει φόβο, απόγνωση, λυγίζει και παρακαλεί τον «πατέρα» του «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Ζητά δύναμη και αρωγή για να τελειώσει το έργο Του. Σηκώνεται όρθιος, δέχεται το δηλητηριώδες φιλί του Ιούδα, συλλαμβάνεται και βαδίζει προς το πεπρωμένο του σχεδόν απερίσπαστος. Και μ ό ν ο ς! Όλοι θα εξαφανισθούν από δίπλα του, ο δε Πέτρος θα τον απαρνηθεί τρις, μέχρι την πρώτη αλεκτροφωνία.
Εάν αυτή η «υπερφυής» προσευχή δεν είχε διασωθεί, ο Ιησούς θα φάνταζε περίπου εξωγήϊνος. Φανερώνοντας όμως την ατελή και ανασφαλή ανθρώπινη φύση του, στον κήπο της Γεθσημανή, εμεγαλύνθη στους αιώνες των αιώνων. Κατέστη ένας από εμάς τους κοινούς, τους ανασφαλείς, τους μοιραίους που «ζητούν και τους δίδεται» που «χτυπούν και τους ανοίγει» έχοντας τίμιες προθέσεις και σκοπούς.
Η σταύρωση που επακολουθεί ουσιαστικά είναι ενθρόνιση.


ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ
Η ώρα της Απόδοσης. Η ώρα της Σοδειάς. Η ώρα της Επανεκκίνησης. Θάνατος. Μαρτυρικός, για να πονά.
Απόψε οι λύκοι λούφαξαν γιατί ουρλιάζουν οι
άνθρωποι. Απόψε κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας. Εστεμμένος με αγκάθια. Σπαθί διαπερνά τα σωθικά μας. 
Είπε «αγαπάτε αλλήλους». Είπαμε «σκοτώστε τον». Και τον σκοτώσαμε.
Τρείς οι στοχασμοί.
Πρώτο, ξέρετε κανέναν άξιο που να μην φαγώθηκε από τον όχλο την ώρα που προσπαθούσε να βοηθήσει? Την ώρα που έδειχνε νέους δρόμους? Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νιώθουν! Δεν αντέχουν την αλήθεια! Ποδοπατούν τα μαργαριτάρια και σε κατασπαράζουν!
Ο θάνατος αυτός όμως στερεώνει την διδασκαλία που αγνοήθηκε και τρόμαξε.
Δεύτερο, ατομικά για τον κάθε συνειδητό μύστη, ο θάνατος δεν είναι συνέπεια της Γνώσης και ανάγκη – όρος για Μεταβολή?
Εάν δεν πεθάνει το παλιό πως θα επέλθει το καινούργιο? Με θυσία και αίμα άραγε, δεν θεμελιώνονται οι Γέφυρες?
Τρίτο, η γέννηση ενός Θεού είναι διπλή όπως και για τον Άνθρωπο. Ο εναρκτήριος τοκετός συντελείται μέσω της ανθρώπινης μήτρας. Ο τελικός, μέσω του υλικού θανάτου. Αλλά η κλίμαξ συνεχίζει. Πολλές φορές θα πεθάνουμε μέχρι να ανέβουμε ψηλά. Γιατί ο θάνατος καθαρίζει τόσο βαθιά την ύλη που αφήνει τελικά μόνο την Πεμπτουσία μας, εξευγενισμένη, λαμπερή, καθαρή σαν το άκτιστο Φως. Ούτε κάν την μορφή μας, το σχήμα μας. Που άλλωστε δεν έχουν καμία σημασία για τον Ουρανό.
Συγκρατούμενοί μου στην ύλη και στην πίκρα, ο Θεός μέσα μας κατοικεί. Εμείς τον βασανίζουμε. Εμείς τον αμφισβητούμε. Εμείς τον σταυρώνουμε. Είναι ο άλλος μας εαυτός. Που μας στοιχειώνει και μας δονεί. Που μόλις τον αναγνωρίζουμε σε ένα άλλο πρόσωπο, τρομάζουμε, αφηνιάζουμε, δαγκώνουμε γιατί «ου γαρ οίδαμε τι ποιούμε».
Κλαίμε υποκριτικά μπροστά στον κακοποιημένο Ιησού. Αλλά εμείς αυτοπροσώπως τον καρφώσαμε, τον λογχίσαμε, του δώσαμε όξος, τον σκοτώσαμε. Κάθε μέρα. Τόσο πολύ υποτιμάμε τον ανώτερο εαυτό μας που πασχίζει να εκφραστεί μέσα από το ζώο που είμαστε! Κάποτε βέβαια θα γίνει. Θα γεννηθεί πάλι σε κάποια Βηθλεέμ, αστροκεντημένος, πορφυρογέννητος, συγκλονιστικός, πρόβατο επί σφαγήν. Γιατί έτσι θα γίνεται πάντοτε. Μόνο κάποια βελτίωση θα κερδίζουμε στην αέναη διαδικασία της εξέλιξης. Στη ροή του χρόνου. Ποτέ οριστική διευθέτηση. Ο κύκλος δεν θα κλείσει ποτέ. Θα ανελίσσεται αλλά δεν θα σταματά. Εάν σταματήσει θα σταματήσει η κίνηση, το σύμπαν, η ζωή, η ύπαρξη.
Χαιρόμαστε όσο διαρκεί η λάμψη μιας σπίθας. Αρκεί να έχουμε πλατιά συνείδηση, και να αναμιμνήσκουμε την θεία μας καταγωγή. Ο Εσταυρωμένος όπως και ο Αναστημένος Θεός είμαστε εμείς αυτοπροσώπως. Σπόρος Δημιουργίας. Μη ξεχνιόμαστε!

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ
«Τετέλεσται»! Η ζωή Σου? Το έργο Σου?
Και τα δύο! Επί του σταυρού. Επί της άγνοιας. Επί του μίσους. Επί της αυτό - θυσίας Σου.
Σςςςςςςςςςς….Αφαιρέθηκε ο ήχος από την εικόνα. Απέμεινες Εσύ με εσένα. Ακούς την καρδιά σου, τα σπλάχνα σου, τις σκέψεις σου, τα αισθήματά σου. Ο Κόσμος γύρω, κινούμενη ζωφόρος. Γλώσσα του η κίνηση. Δραματική στάση. Συσπασμένα πρόσωπα, τεθλασμένα κορμιά, γόος. Ρηγματωμένα θεμέλια, αποκομμένες κεφαλές ζώων. Φόβος και τρόμος πνέει. Ωστόσο λάμπει κάπου αλλού εκείνο που αγνοείται. Νόημα και κίνητρο ακατάλυτο. Γκουέρνικα. Ανάποδη Εδέμ.
Κατεβαίνεις πλησίστιος στις ρίζες. Κόκκος σινάπεως. Σποράκι. Τρέχουν μέσα σου αμίλητοι χυμοί. Σηκώνουν επανάσταση. Αρδεύουν τα ξερά. Διογκώνεσαι. Σπας. Βλασταίνεις. Ανασταίνεσαι εκ νεκρών. Θανάτω θάνατον πατήσας. Μαργαρίτα, πασχαλιά, αγριολούλουδο. Βαθύ χαμόγελο. Άνθος άμωμο. Έαρ.
Επανεκκίνηση σε ανώτερη ποιότητα. Κεκαθαρμένη. Νεκραναστημένη. Υψιπετή. Ανθρώπινη.
Πάθη και Μεταμορφώσεις της Ύλης. Εμψυχωμένης από το Πνεύμα που σπιθίζει ακοίμητο πίσω και πάνω απ’ όλα. Και έλκει σα Νόστος, σαν Ανάμνηση, σαν Επιστροφή. Που μας στοιχειώνει και μας δονεί. Που δεν χορταίνει ούτε καν με τόσους κατασπαραγμένους Θεούς. Ανθρώπους δηλαδή στην διαπασών. Αλλά είναι ωραία.
Για φαντάσου να ήταν μόνο καλοκαιρία, μόνο χαρά, μόνο Άνοιξη. Να μην υπήρχε αμαρτία. Να ήταν όλα απελπιστικά ορθά. Το γέλιο θα είχε γίνει κατάρα. Κύριός μας θα ήταν ο Όφις. Πνεύμα μας η αμφισβήτηση, η Αναρχία. Η αποδεδεγμένη Χωριστικότητα. Άσε!...
«Μεγαλύνομέν σε, Ιησού Βασιλεύ, και τιμώμεν την Ταφήν και τα Πάθη σου, δι ων έσωσας ημάς εκ της Φθοράς…»

ΠΑΣΧΑ – Επί τον τύπον των ήλων!
Μέχρι την στιγμή που αποκαθηλώθηκε, παρελήφθη με άδεια του Πιλάτου από τον Νικόδημο, ενταφιάσθηκε και ορίσθηκε ρωμαϊκή φρουρά να φρουρεί τον τάφο, τα γνωρίζουμε όλα λεπτομερώς από τους Ευαγγελιστές.
Ο Τάφος όμως «παραβιάζεται» (η ογκώδης πέτρα που τον έφραξε, έχει κυλισθεί), το σώμα του Ιησού χάνεται - εκτός από τα σάβανα, η φρουρά δεν έχει αντιληφθεί τίποτε, απλώς την βουβή «Ανάσταση» πληροφορείται πρώτη η (τακτική επισκέπτης) Μαρία Μαγδαληνή από κάποια μυστηριώδη όντα με κάποια μάλιστα εύγλωττη παρατήρηση «πως αναζητάτε έναν ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς?»
Τίποτε θεαματικό δεν φαίνεται να συνέβη, που να μοιάζει στις ευφάνταστες εκκλησιαστικές εξεικονίσεις του αναστάσιμου θρίαμβου. Το όλον θέμα είναι μυστήριο αλλά συνθέτει την αντικειμενική υπόσταση της Αναστάσεως.
Εκείνο δε που εναργώς γνωρίζουμε από τα Ευαγγέλια είναι ότι ο Ιησούς (άϋλος!) επί σαράντα ημέρες εμφανιζόταν εμψύχωνε και δίδασκε τους μαθητές Του και όταν ήλθε η ώρα Ανελήφθη στους Ουρανούς, φανερά και θεαματικά (έκρηξη φωτός) μπροστά σε όλους τους ανθρώπους Του. Σαράντα ημέρες μετά την σταύρωση!
Δεν θέλω να επεκταθώ επί του προκειμένου γιατί μοιραία θα χρησιμοποιήσω τα εργαλεία της τρέχουσας Λογικής και θα μου μείνουν πολλές ερωτήσεις αναπάντητες. Ενώ ως «μύστης» γνωρίζω πως δεν μπορώ να αναγιγνώσκω με τον τρόπο του κόσμου, τεράστια συμβολικά γεγονότα. Τα θαύματα δεν εξηγούνται με την διαθέσιμη λογική. Είναι άγνωστοι νόμοι, άγνωστων πεδίων που όμως μας συνθέτουν, μας στοιχειώνουν και μας ρυθμίζουν. Συλλαμβάνονται και γίνονται αποδεκτά μόνο μέσα από την Πίστη. Πίστη δε, έχω και μου αρκεί!
Αυτό το «κενό» πληροφόρησης και η «αντινομία» στην λογική, πρέπει να μας υποψιάσει και να μας ωθήσει σε βαθιές έρευνες για το τι ακριβώς εκτυλίχθηκε τω καιρώ εκείνω ορατώς και αοράτως. Έχουμε να μάθουμε πολλά και θαυμαστά. Τα οποία δεν αντιβαίνουν την Πίστη – αντιθέτως την δυναμώνουν. Βρισκόμαστε στο κατώφλι νέας Εποχής, νέων Εξελίξεων όπου πολλά από όσα τότε συνέβησαν θα επαναληφθούν για να ορίσουν πνευματικές επικράτειες και πρέπει να είμαστε απολύτως έτοιμοι. Ο νοών νοείτω.
Εδώ και μία εβδομάδα αποδελτιώνω σύμφωνα με την αίσθηση και την αντίληψή μου την κάθε μέρα της. Το τελευταίο μου αυτό σημείωμα δεν είναι ούτε αναιρετικό ούτε αιρετικό. Δεν σπέρνω αμφιβολίες. Προκαλώ την νόηση των πιστών. Επισημαίνω ότι σε κάθε τέλειο έργο υπάρχει πάντα ένα ψεγάδι – ένα ερωτηματικό, για να συνεχισθεί ασφαλώς η εποποιϊα – η οδοιπορία, πιο πέρα. Να μη σταματήσει και μαραθεί.
Όταν ποτέ φτάσουμε το Τέλειο έχουμε φθάσει και στο οριστικό Τέλος της πορείας μας. Δεν θα έχουμε μετά λόγο ύπαρξης. Ο νοών νοείτω.
Ο Ιησούς εξετέλεσε με πληρότητα, ανθρωπιά, και υψηλή αισθητική την αποστολή Του. Μας έβαλε σε σπουδαία μονοπάτια. Διαμόρφωσε ολόκληρο πολιτισμό. Δισχιλιετή. Μας μίλησε για Αγάπη, Συγγνώμη και Χάρη. Τα δίδαξε με το παράδειγμά Του και την τελική Θυσία Του. Δικαίως αποκλήθηκε Υιός του Ανθρώπου και Υιός του Θεού. Χριστός. Πρόκειται για Πνευματικό Υιό και όχι βιολογικό. Κάτι λογικό και ευνόητο.
Τώρα πάλι κάτι καινούργιο έρχεται που θα συμπληρώσει το παρελθόν (το έργο του Ιησού και πολλών άλλων!) και θα μας ανακαινίσει. Ευλογημένος ο Ερχόμενος.
Ο νοών νοείτω!


Τρίτη 4 Ιουνίου 2019

ΜΥΗΣΗ , ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ?


Ο αρχέγονος και πρωταρχικός άνθρωπος ήταν πλήρης πνευματικότητας. Επικοινωνούσε μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας. Η εξωτερική του μορφή δεν μας είναι γνωστή. Αναφερόμαστε στην εποχή των Βασιλέων-Ιερέων, όπου ο Βασιλεύς/Αρχων ήταν και Ιερεύς. Δικαιοσύνη δεν υπήρχε, διότι δεν υπήρχε η έννοια του αδίκου. Είναι η επονομαζόμενη εποχή του Χρυσού.
Εξαιτίας συνθηκών και καταστάσεων που δεν είναι του παρόντος, ο άνθρωπος «εξέπεσε» από την πνευματικότατη αυτή κατάσταση, και σιγά πέρασε στην εποχή του αργύρου, μετά του χαλκού και τέλος (στην σημερινή) του σιδήρου. Πρόκειται για την επονομαζόμενη «πτώση» του ανθρώπου. Από την Ενότητα όλων (με τον Δημιουργό), ο άνθρωπος «έπεσε» στην Διαίρεση, δηλαδή στην ξεχωριστή αντίληψη του αληθούς από τον καθένα ξεχωριστά, διατηρώντας όμως άσβεστη αυτή τη σπίθα του «κατ’εικόνα και ομοίωση»

Η περίοδος της πτώσης αυτής του ανθρώπου και η έκπτωση της πνευματικότητάς του, ή αλλιώς η πτώση από την Μονάδα στην Δυάδα, ή από την Ενότητα στη Διαίρεση, χαρακτηρίσθηκε και από την δημιoυργία ανάγκης επικοινωνίας μέσω λόγου και όχι μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας που χαρακτήριζε τον πρό πτώσης άνθρωπο.. Ο αποσυμβολισμός της ιστορίας του πύργου της Βαβέλ είναι ότι ο άνθρωπος έχασε μεγάλο μέρος της εσωτερικής του ενέργειας, διότι η αύξηση της ενέργειας στον άνθρωπο τον οδηγεί να κατανοεί όλες τις γλώσσες διότι αντιλαμβάνεται την εκπεμπόμενη ενέργεια οποιασδήποτε γλώσσας και όχι απαραίτητα τον εκπεμπόμενο ήχο της. (Η ανάγκη επικοινωνίας, και επομένως γλώσσας επικοινωνίας γεννήθηκε εκ’αιτίας του ότι από την ενότητα ο άνθρωπος έπεσε στην διαίρεση/δυαδικότητα και έπρεπε να επικοινωνήσει με τα άλλα όντα, όχι μέσω της ενέργειας που δεν αλλοιώνεται, αλλά μέσω του λόγου που αλλοιώνεται και διαμορφώνεται ανάλογα με το τι θέλουμε να κερδίσουμε…).

Η αρχέγονη κατάσταση της εποχής του χρυσού, παραμένει πάντοτε ως αρχέτυπο στην συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Είναι η άσβεστη σπίθα που παραμένει εντός κάθε όντος και στα 4 βασίλεια της φύσης (ορυκτό, φυτικό, ζωϊκό και ανθρώπινο). Ειδικά στο τελευταίο, στο ανθρώπινο, ζητά απεγνωσμένα την επανενσωμάτωσή της στην πηγή της. Είναι η σπίθα που σήμερα παράγει πολιτισμό και ανώτερα ιδανικά. Αυτή η επανενσωμάτωση θα γεννήσει την ανάγκη της Μύησης…

Κατά καιρούς στην ανθρωπότητα, διάφοροι Μύστες απεσταλμένοι (Χριστός, Πυθαγόρας, Βούδδας, Μωϋσής, Ορφέας, Πλάτων κ.α.) έδειξαν τον δρόμο αυτής της επανόδου. Έτσι δημιουργήθηκε η ΜΥΗΣΗ. Ετσι δημιουργήθηκαν τα αρχαία Μυστήρια (Ελευσίνια, Καβείρια, Χαλδαϊκά, Μιθραϊκά, Αιγυπτιακά κλπ) για να προσφέρουν αυτήν την μύηση.

Η μύηση ακολουθεί τον δρόμο της μέσω συμβόλων, αλληγοριών και μύθων. Η μύηση οδηγεί στην αποκάλυψη εκείνης της δομής του ανθρώπου (η οποία προϋπάρχει εντός του) και που θα γίνει η κινητήρια δύναμη για την ίδια του τη σωτηρία.

Στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε τρόπο έκφρασης σε διάφορες τάσεις, οργανώσεις, ή ακόμη και διηγήσεις θρύλων όπως:
·Αρχαία Μυστήρια Ελλάδας
·Ιερατικά Κολέγια Αιγυπτίων (10ος αιώνας π.Χ.)
·Τάγμα των Αδελφών της Ανατολής (Κωνσταντινούπολη 1090)
·Αλεξανδρινή Γνώση. (1ος – 5ος αιώνας μ.Χ.)
·Οι γιοί της Χήρας (3ος αιώνας μ.Χ.). Ονομάσθηκαν έτσι οι Μανιχαϊστές, οπαδοί του Πέρση Μυστικιστή Μάνη, των οποίων εξέλιξη υπήρξαν αργότερα οι «Καθαροί» ή «Γνωστικοί».
·Μέρλιν. (5ος αιώνας μ.Χ.) Σύμφωνα με μία διήγηση γεννήθηκε από άσπιλη σύλληψη. Υπάρχουν πάμπολλοι μύθοι για τη ζωή και το έργο του.
·Γνωστικοί. Ο Γνωστικισμός δεν δύναται να γίνει κατανοητός χωρίς αυτό που ονομάζεται «διαφώτιση της ψυχή», «δύναμη της αφηρημένης αλλά μυστικιστικής σκέψης» και «επέκταση της συνειδητότητας».
·Οι Αλβηγινοί. Τάγμα που γεννήθηκε από τον Μανιχαϊσμό. Επηρέασε κατά πολύ την ζωή του Αγ.Αυγουστίνου.
·Συντεχνίες χάρτου. Όταν ανακαλύφθηκε η πρώϊμη τυπογραφία, οι διάφοροι αναζητητές του Εσωτερισμού, δημιούργησαν με τη σειρά τους ένα μυστικό δίαυλο εκτύπωσης σημαντικών κειμένων, όπου επικρατούσε μυστικότητα και η διανομή γινόταν μόνον σε «μυημένους», υπό τον φόβο των διώξεων που υφίσταντο τότε κάθε είδους Οργανώσεις που μετέδιδαν γνώση που «απειλούσε» την εκάστοτε κοσμική εξουσία.
·Ιππότες Ναΐτες. Ξεκίνησαν ως προστάτες των προσκυνητών των Αγίων Τόπων, όμως δεν ήσαν μόνον αυτό. Υπήρξε σημαντικότατο Μυητικό Τάγμα, το οποίο δυστυχώς υπέστη πολλές διώξεις. O Jacques de MOLAY (1292-1314), υπήρξε o 23oς και τελευταίoς Μεγάλoς Μάγιστρoς τoυ Τάγματoς των Ιππoτών τoυ Ναoύ κάηκε στην πυρά με διαταγή του Πάπα Κλήμη και του Βασιλέα Φίλιππου Ωραίου.
·Βυζαντινά Σώματεία (4ος αιώνας μ.Χ.)
·Οπαδοί του Κάρολου του Μεγάλου, Αυτοκράτορα της Ρώμης. Ενεθάρρυνε την πολυμάθεια. Υπήρξε σημαντική μορφή σειράς θρύλων και μύθων γύρω από την παγκόσμια ιστορία Εσωτερικής αναζήτησης.
·Τάγμα του Σκολύμου της Σκωτίας (Chardon d’Ecosse) (Εδιμβρούργο 1314)
·Τροβαδούροι ή Βάρδοι. (11ος, 14ος αιώνας μ.Χ., Νότια Γαλλία, Ιταλία, Βόρεια Ισπανία). Γυρνούσαν σε διάφορα μέρη μεταφέροντας μέσα στα τραγούδια τους την τότε συσσωρευμένη απόκρυφη γνώση. Με τον τρόπο επηρέασαν και άσκησαν επιρροή στην Εσωτερική αναζήτηση.
·Οπαδοί του Ταλιέζιν. (Ουαλία, 16ος αιώνας μ.Χ.). Ο Ταλιέζιν υπήρξε βάρδος και ποιητής καθώς και μυημένος των Δρυΐδων.
·Κύκλος του Αρθρούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής τραπέζης. Ενας σημαντικός θρύλος που διαδραματίσθηκε στο Άβαλον της Σκωτίας. Οι τελετές τους προήλθαν σύμφωνα με τους ιστορικούς από τον εορτασμό της Πεντηκοστής και τον Ιωσήφ της Αριμαθέας.
·Παυλικανοί. Κατά μεγάλο μέρος υπήρξαν Μανιχαϊστές.
·Τα έργα του DanteAllighieri. Τα έργα του περιλαμβάνουν πλείστες Εσωτερικές διδασκαλίες. Ο Δάντης υπήρξε ένας μυημένος των Παυλικανών.
·Θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου. Αποτελεί σημαντικό μέρος της μυστηριακής παράδοσης. Η αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου υπήρξε από τους βασικούς σκοπούς των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.
·Τάγμα της Περικνημίδας. Οργάνωση της οποίας τα Τυπικά επηρεάσθηκαν από τον κύκλο του Βασιλέα Αρθούρου. Σχετικά κείμενα έχουμε από τον Elias Ashmole (1617-1692).
·Ιωάννης ο Πρεσβύτερος. (12ος αιώνας μ.Χ.). Θρυλική προσωπικότητα που κυβερνούσε σαν Βασιλέας-Ιερέας στην Άπω Ανατολή.
·Ιλλουμινισμός. Ήταν κίνημα που ενέπνευσε το Ρομαντισμό. Ο Ιλλουμινισμός θεωρούσε ότι ο άνθρωπος οφείλει να «σωθεί» ο ίδιος προκειμένου η κοινωνία της αποτελεί κύτταρο να σωθεί και εκείνη.
·Ροδόσταυροι. Το όνομα «Ροδόσταυρος» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα γραπτά του Γερμανού θεολόγου Johann Valentin Andreae στις αρχές του 17ου αιώνα. Πρόκειται για το «Κάλεσμα της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Fama Fraternitatis RC) το 1614, την «Ομολογία της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Confessio Fraternitatis RC) το 1615 και τον «Αλχημικό Γάμο του Χριστιανού Ροδόσταυρου» (Chymische Hochzeit Christiani Rosencreutz) το 1616. Σε αυτά τα γραπτά γίνεται λόγος για μια μυστηριώδη Αδελφότητα που είχε ως στόχο μια παγκόσμια Πνευματική Μεταρρύθμιση. Επηρέασε κατά πολύ τον Τεκτονισμό. Στο Βυζάντιο έχουμε αναφορές για Ροδοσταυρική παρουσία και μυητική δραστηριότητα, κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και ενωρίτερα. Το Τάγμα των «Αδελφών της Ανατολής» υπήρξε μυητικό Τάγμα που συστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1090 υπό την αιγίδα του Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού. Από το Τάγμα αυτό προήλθε μία μυστική και μυστικιστική Αδελφότητα, το Τάγμα των «Αγνώστων Φιλοσόφων». Στην γενεαλογία αυτού του Τάγματος είχαν προηγηθεί ο Ερρίκος Κούνραθ (συγγραφέας του «Αμφιθεάτρου της Αιώνιας Σοφίας»), ο Ερρίκος Σήθων ο κοσμοπολίτης, ο μαθητής του Σεντιβόγκιους, ο δούκας Σαξώνιος Κομνηνός και ο Ιάκωβος Μπαίμε. Σε αυτήν την Αδελφότητα, μυήθηκε ο Louis Claude de Saint Martin. Την ίδια εποχή συναντάμε το Τάγμα των «Ροδοσταύρων της Ανατολής» ή R+C d’O.
·Καλλιτέχνες που με το ένα ή το άλλο έργο τους είχαν σαν σκοπό την εσωτερική αφύπνιση του ανθρώπου, όπως ο Πελαντάν και ο Μπλέηκ.
·Αλχημιστές. Η Αλχημεία, ως τέχνη βασίσθηκε στο γεγονός ότι τα πάντα αποτελούνται από τον συνδυασμό πυρός, αέρος, γης και ύδατος. Η ιερή αυτή τέχνη της μεταστοιχείωσης μετάλλων και παρασκευής χρυσού, δεν αφορούσε την υλική/φυσική δημιουργία χρυσού, όσο την προσωπική εσωτερική μεταστοιχείωση του ανθρώπου, με βάση τον πανάρχαιο νόμο της αναλογίας που διέπει τα πάντα, και με βάση τον οποίο ο άνθρωπος οφείλει να αφυπνίσει τον χρυσό/θεία σπίθα εντός του.


Όλες αυτές οι Οργανώσεις, τάσεις, ή Τάγματα της Αναζήτησης έδωσαν τη θέση τους στον σύγχρονο κόσμο, στα Τάγματα του επονομαζόμενου «Μεγάλου Έργου». Ο Δυτικός Εσωτερισμός εκφράσθηκε μέσα από τις οργανώσεις του Τεκτονισμού του Μαρτινισμού και του Ροδοσταυρισμού (αν και ο τελευταίος περιλαμβάνεται σε δύο πρώτα)

Ως ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ νοείται το έργο της προσωπικής μεταστοιχείωσης του Ανθρώπινου όντος σε Ον όπου κυριαρχεί το «είναι» αντί του «φαίνεσθαι». Έτσι ο Άνθρωπος καθίσταται ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.
Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει ο Άνθρωπος να αφυπνίσει τον Εσωτερικό του κόσμο. Η «επιστήμη» ή «σχολή» αυτή ονομάσθηκε ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ.

Έτσι στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε την έκφρασή και εφαρμογή της, στα επονομαζόμενα «Εσωτερικά» Τάγματα.
Με αυτά τα ιδανικά εκπορεύθηκαν τον Μεσαίωνα γνώστες της «Βασιλικής»[*] αυτής τέχνης, οι οποίοι έκρυψαν την γνώση αυτή με οικοδομικούς όρους, χρησιμοποιώντας μύθους και σύμβολα που αφυπνίζουν αρχέτυπες αξίες που ενυπάρχουν ήδη μέσα στο ανθρώπινο Ον και ζητούν την αφύπνισή τους. Η Μυητική διαδικασία (εφόσον τηρεί ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ τους κανόνες εφαρμογής της) σε συνδυασμό με την αφύπνιση αυτή μέσω μύθων και συμβόλων, εξασφαλίζει τον επιθυμητό μετασχηματισμό του κάθε όντος ξεχωριστά, και με τον τρόπο αυτό τον μετασχηματισμό του περιβάλλοντός του και της κοινωνίας γενικότερα.

Έτσι ο άνθρωπος καθίσταται «ελεύθερος» από τα βάρη που τον κρατούν δέσμιο απατηλών επιλογών. Η Μύηση λειτουργεί στο αόρατο, και μέσω αυτού συνδέει τον μυούμενο με την αρχέγονη κατάσταση φωτός. Μεταφραστής αυτής της επικοινωνίας είναι το Τυπικό. (Ritual όχι Typical) Τυπικό ονομάζεται με την έννοια του Ρυθμού. (Στα ελληνικά οι λέξεις Ritual και Typical συμπίπτουν και μπερδεύουν).
[*] Βασιλική ονομάζεται διότι μέσω αυτής ο κάθε ένας καθίσταται Βασιλέας/Κυβερνήτης του εαυτού του. Δεν τον κυβερνούν κατώτερα ένστικτα. Τα κυβερνά εκείνος και τα ορίζει.

Η μύηση είναι μία σύγχρονη (σχετικά) αναγκαιότητα. Με την έννοια ότι ο πρωταρχικός άνθρωπος ήταν μυημένος αφ’εαυτού. Δεν είχε ανάγκη την μύηση. Σήμερα την έχει ανάγκη όλο και περισσότερο.
Όσο ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει την επαφή του με τον αρχέγονο άνθρωπο (εκείνο το 100% πνευματικό όν) τόσο έχει ανάγκη την μύηση, και την αναζητά.

Εάν είχε μεγαλύτερο μέρος της πνευματικότητας που έχασε με την επονομαζόμενη «πτώση» θα είχε λιγότερη ανάγκη την μύηση.
Η μύηση ποιεί φιλανθρώπους. Είναι λάθος οι μυητικοί Οργανισμοί να γίνονται φιλανθρωπικά σωματεία παραμελώντας το Μυητικό τους έργο. Η φιλανθρωπία είναι απαραίτητο συστατικό του κάθε μυημένου, αλλά ένας μυητικός οργανισμός είναι επιφορτισμένος να φτιάχνει φιλάνθρωπους και ανθρώπους με Α κεφαλαίο, συστατικό του οποίου θα είναι ΚΑΙ η φιλανθρωπία. Επιπλέον η φιλανθρωπική διαδικασία από την στιγμή που γίνεται επώνυμα έχει χάσει όλο της το μεγαλείο. Ο έχων ανάγκη βοηθήθηκε, ο δίνων όμως έκανε βήματα πίσω στην μυητική του πορεία. Και αυτά τα βήματα θα κληθεί να τα ξανακάνει από την αρχή… Δεν πρέπει να φαίνεται καθόλου, δεν πρέπει να περιμένει καμία ανταμοιβή, διότι έτσι ακυρώνει την ανταμοιβή που θα του επιστρέψει το σύμπαν μέσω της παγκόσμιας μυητικής αλύσου.
Επιπλέον η όλη φιλανθρωπική διαδικασία έχει παρεξηγηθεί. Ο βοηθών πρέπει να αισθάνεται ότι απλά μετατοπίζει μέρος του πλούτου που ανήκει σε όλους. Όχι ότι ο ίδιος δίδει…

Ο μυημένος γνωρίζει ότι όλοι αποτελούμε κύτταρα του ίδιου οργανισμού. Όπως λοιπόν περιποιούμαστε το χέρι μας όταν πονάει, ή το μάτι μας όταν δεν βλέπει καλά, έτσι πρέπει να περιποιούμαστε κάθε άλλον (ανεξαρτήτως φυλής χρώματος κλπ κλπ) διότι αποτελούμε κύτταρα ενός και ενιαίου οργανισμού.
Εξού και η μύηση ονομάζεται «επιστροφή στην ενότητα».

Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την διαίρεση μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΑΝΤΙΜΥΗΣΗ και δημιουργεί καρμικές υποχρεώσεις.
Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την ενότητα μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΜΥΗΣΗ και εξοφλεί καρμικές υποχρεώσεις.

Με αυτές τις σκέψεις καταλαβαίνουμε ότι επιλογές της ζωής μας που νομίζαμε θετικές μπορεί να βγούν αρνητικές! Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση του Φωτός.
Ο πραγματικός μυημένος ουσιαστικά δεν είναι φιλ-άνθρωπος. Είναι Άνθρωπος, και βοηθά οποιονδήποτεδιότι δεν τον θεωρεί απλά και μόνον φίλο του (Φιλ-ανθρωπία), αλλά μέρος του είναι του.

Η χειρότερη μορφή βοήθειας είναι η αυτή που βοηθά συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, αποκλείοντας άλλες. (δηλαδή όχι με κριτήρια ανάγκης) Είναι βήματα προς τα πίσω, τα οποία θα κληθεί να τα επαναδιαβεί πληρώνοντας το τίμημα πολύ ακριβά, διότι απλά χρησιμοποίησε συγκεκριμένη ενέργεια με λάθος τρόπο και για λάθος σκοπό!!! Χρησιμοποίησε δηλαδή ένα όπλο που του δόθηκε να πολεμήσει την αντιμύηση για να ικανοποιήσει τις εγωϊστικές επιλογές του. Αυτός θα κληθεί να επιστρέψει ενεργειακά στο σημείο 0, (μεγάλο το κόστος) και θα επανεκκινήσει την διαδρομή πληρώνοντας το καρμικό χρέος που έχει συσσωρεύσει!!! 

Γι’αυτόν τον λόγο οι Μυητικές Οργανώσεις ασχολούνται αρκετά με ηθικές διδασκαλίες. Οχι για να γίνουμε πιο ηθικοί. (κάποιοι πιστεύουν λάθος οτι γι’αυτό πάμε στις Στοές). Το να είμαστε ηθικοί είναι ούτως ή άλλως υποχρέωσή μας! Οι ηθικές διδασκαλίες περιλαμβάνονται διότι η μυητική ενέργεια εάν μας βρει με αγκυλώσεις τότε θα είναι πολύ χειρότερα απ’ ότι πριν την μύηση! Μυούμενοι μπαίνουμε κατά κάποιον τρόπο στην πρίζα. Με απλά λόγια ο βέβηλος έχει και κάποια δικαιώματα σε κάποια λάθη. Ο μυημένος ΟΧΙ ! Κρίνεται αυστηρότερα! ΟΦΕΙΛΕΙ να επαναπροσανατολίσει τις επιλογές του, και δεν έχει το δικαίωμα να επαναπαυθεί.

Η μύηση είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλει κυκλώματα ανθεκτικά, καλώδια μονωμένα, σωστές συνδέσεις και μηχανήματα ελεγμένα. Εάν δεν τα βρει σκοτώνει!!!

Πέμπτη 2 Μαΐου 2019

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΕΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΔΡΑΚΟ

Ο «πρίγκιπας» των χριστιανών μαρτύρων. Ο Άγιος που λατρεύεται από Κόπτες, Αρμένιους, Έλληνες και Τούρκους. Ο πιο γνωστός και περιζήτητος Άγιος και εντούτοις σήμερα πολύ λίγα είναι αυτά που γνωρίζουμε για τον Άγιο Γεώργιο, μια από τις μορφές που μοιάζει να συνδέει συχνά διαφορετικές μεταξύ τους παραδόσεις μέσα στο χρόνο. 

Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι δεν υπήρξε πραγματικά, αλλά ότι στο πρόσωπό του συνεχίζουν να ζουν –εκχριστιανισμένοι πια– μυθικοί ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Οι περισσότεροι όμως τον θεωρούν πραγματικό πρόσωπο. Κάποιοι πιστεύουν ότι ήταν θύμα των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, που τον αποκεφάλισε το 303 ή στη Νικομήδεια της Τουρκίας, ή στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Ενώ κατά άλλους, καταδικάστηκε το 263 σε θάνατο από τον Πέρση βασιλιά Δαδιανό. 

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία ο Γεώργιος ανατράφηκε σαν στρατιώτης και έφτασε μάλιστα να είναι επικεφαλής ενός σώματος 5.000 οπλιτών. Όταν πήγε στην Τύρο και άκουσε για τις διώξεις των Χριστιανών από τον Δαδιανό, αυτοανακηρύχτηκε «βασιλιάς» τους. 

Ο λόγος του απέναντι στον Πέρση βασιλιά ήταν πύρινος και καταλυτικός. Αποκάλεσε τους θεούς του κουφούς, είδωλα και διαβόλους. Ο Δαδιανός τότε διέταξε να θανατωθεί. Τα μαρτύριά του ήταν φρικτά (...) Βλέποντας τη θαυμαστή αντοχή του, έκπληκτος ο Δαδιανός τού πρότεινε να τον πάρει υπό την προστασία του και να του δώσει το μισό του βασίλειο, με τον όρο να δεχθεί να θυσιάσει στον Απόλλωνα. Ο Γεώργιος πήγε πράγματι στο μνημείο του Απόλλωνα, όμως αντί να θυσιάσει, έσπασε όλα τα είδωλα που βρίσκονταν εκεί, για να αποδείξει ότι ο Απόλλωνας ήταν ένας ανίσχυρος «θεός». Ο Δαδιανός μετά από όλα αυτά, τον αποκεφάλισε. 

Η φήμη και ο σεβασμός για τον Άγιο Γεώργιο γρήγορα εξαπλώθηκαν στη Φοινίκη, την Παλαιστίνη και την Ανατολή και έγινε γνωστός ως Πολεμιστής του Θεού, Ιππότης του Χριστού και, κυρίως, Πρίγκιπας των Μαρτύρων.

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΑΡΧΕΓΟΝΗΣ ΠΑΛΗΣ

Στην Ελλάδα ο Άγιος Γεώργιος τιμάται ιδιαίτερα ως ανώτερος μάρτυρας. Μολονότι προερχόταν από την Ανατολή, γύρω στον 5ο αιώνα είχε γίνει ήδη γνωστός και η λατρεία του είχε εξαπλωθεί στη δυτική Ευρώπη κι αργότερα στην Αγγλία. Συχνά αναφέρονταν εμφανίσεις του μέσα από οράματα, κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών. 

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, ο Άγιος Γεώργιος να γίνει το σύμβολο της νίκης στη μάχη. Εκείνη την εποχή λοιπόν, έγινε μια μετατόπιση της έμφασης από την αγιότητα στον στρατιωτικό χαρακτήρα του Αγίου. Παράλληλα, εμφανίστηκαν πολλοί θρύλοι γύρω από τη δράση του. Ένας από τους πιο γνωστούς, που πρωτοεμφανίστηκε τον 13ο αιώνα, τον παρουσιάζει σαν φονιά του δράκου, ενώ συχνά στις σχετικές απεικονίσεις εμφανίζεται και μια πριγκίπισσα.

Αν καταδυθούμε στο μύθο αυτό, θα ανακαλύψουμε άγνωστες διαστάσεις του, γεμάτες από αρχέγονα σύμβολα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Άγιος Γεώργιος, η πριγκίπισσα και ο δράκος εκφράζουν μεταφορικά την εμπειρία της εσωτερικής μεταμόρφωσης, συμβολίζοντας όψεις του εαυτού. 

Το όνομα του Αγίου σημαίνει αυτός που εργάζεται στη Γη, ο γεωργός, αυτός που οργώνει τη Γη. Ο Άγιος συμβολίζει την Αρσενική ή Ενεργητική Δύναμη στην εσωτερική εξελικτική πορεία. Η πριγκίπισσα εκπροσωπεί τη Θηλυκή ή Παθητική Δύναμη και ο δράκος την ψεύτικη προσωπικότητα που πρέπει να «πεθάνει» για να εκδηλωθεί η πραγματική φύση του ανθρώπου.

Στην ιστορία, ο Άγιος και η πριγκίπισσα είναι έτοιμοι να πεθάνουν. Η ενεργητική δύναμη –«ο πολεμιστής του Θεού», «ο Ιππότης του Χριστού»– δρα συνεχώς με τη βοήθεια του σημείου του σταυρού. Αντίθετα, η δεκτική δύναμη, είναι υπάκουη και πρόθυμη να αγκαλιάσει τα πάντα. Βλέπουμε λοιπόν ότι στην ιστορία του φόνου του δράκου υπάρχουν αρχικά δύο δυνάμεις: μία που δρα και πολεμά –κινητική και δυναμική– και μία που δέχεται τα πάντα, υπάκουη και ειρηνική. 

Ο δράκος αναδύεται από το νερό, γνωστό σύμβολο του υποσυνείδητου σε πολλές εσωτερικές παραδόσεις. Ο Άγιος Γεώργιος εμφανίζεται πάνω στο άλογό του, που αναπαριστά το συναισθηματικό κέντρο του ανθρώπου. Έτσι υπαινίσσεται την κυριαρχία που πρέπει να έχει ο αγωνιστής πάνω στα συναισθήματα, για να μπορέσει να βγει νικητής στη μάχη του. 

Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Άγιος Γεώργιος είναι εξοπλισμένος με ένα ξίφος – που συμβολίζει την ορθή σκέψη, αρωγό στην αντιμετώπιση του βάρους των συναισθημάτων του. Έτσι αποκτά τις προϋποθέσεις να βρεθεί σ’ εκείνη την κατάσταση, όπου ο κοσμικός χρόνος, συναντά τον άχρονο αιώνιο κόσμο, αυτόν που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Κόσμο της Μνήμης. Αν και ο Άγιος Γεώργιος υποφέρει στην τρομακτική θέα του δράκου, τον πλησιάζει συνειδητά, χωρίς διάθεση να τον αποφύγει. 

Κάποια στιγμή καταφέρνει να πληγώσει το τέρας, αλλά πέφτει στο έδαφος. Ο καθοριστικός παράγοντας, που αλλάζει την εξέλιξη των πραγμάτων, εμφανίζεται όταν η πριγκίπισσα, ακολουθώντας τις οδηγίες του Αγίου Γεωργίου, ρίχνει τη ζώνη της γύρω από το λαιμό του δράκου και τον ακινητοποιεί. Κι αυτή κάνει όμως τον δικό της αγώνα, αφού αντικρίζοντας την τρομερή του μορφή, νιώθει πόνο και αγωνία. Δεν πρέπει να ταυτιστεί με τις αντιδράσεις της αλλά να κυριαρχήσει πάνω στα συναισθήματα που ξυπνούν μέσα της. 

Πού αποδίδεται η αδυναμία του δράκου; Ίσως στη χειρονομία της πριγκίπισσας, που και η ίδια εμπλέκεται σε μια διαδικασία μεταμόρφωσης, αφού η παθητικότητά της μετατρέπεται σε ενεργητικότητα. Αν δεν στόχευε σωστά στον λαιμό του, είναι πιθανόν ο δράκος να είχε καταβροχθίσει τη ζώνη, παρασέρνοντας την πριγκίπισσα σε φρικτό τέλος. Γι’ αυτούς τους λόγους, η προσοχή της θα έπρεπε να είναι τεταμένη, ώστε να κατανοήσει πλήρως τι είναι ο δράκος και τι αντιπροσωπεύει. Με άλλα λόγια η πριγκίπισσα πρέπει να έχει Γνώση. 

Γενικεύοντας τον μύθο σε ένα διαχρονικό επίπεδο και μέσα στην καθημερινή ζωή, μπορούμε να πούμε ότι πολλές φορές οι εσωτερικοί μας αντίπαλοι (δράκοι), είναι ουσιαστικά η άγνοια και ο φόβος μέσα μας και όχι κάποιοι εξωτερικοί, αντικειμενικοί εχθροί. Αν τους δούμε έτσι, τότε οι ενέργειές μας για να τους αντιμετωπίσουμε, θα προέρχονται από μια κατάσταση σιγουριάς, γαλήνης και πνευματικότητας.
Η νίκη λοιπόν κατορθώνεται μέσα από μια αρμονική συνεργασία του Αγίου Γεωργίου και της πριγκίπισσας, δηλαδή της ενεργητικής και της παθητικής δύναμης. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια «νίκη» του Ανώτερου Εαυτού ενάντια στην κυριαρχία του ψεύτικου «Εγώ».
(Το κείμενο είναι απόσπασμα από το ομώνυμο κεφάλαιο, από το βιβλίο ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ των εκδόσεων Αρχέτυπο

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ - ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΠΤΗΡΙΟΝ - - Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ .

Ακύλας Μιχαηλίδης
Ο Ελευθεροτεκτονισμός μας εισαγάγει στα Μυστήρια του , τα οποία μας παρουσιάζει με την συμβολική τους μορφή , αλλά και εκβαθύνομε , στα ιερά αυτά πράγματα τα οποία μας επιδεικνύονται . Άλλως θα παραμείνουμε στο σκοτάδι της εσωτερικής αμάθειας , παιδαριώδεις Μαθητές , ξένοι προς την κατανόηση της Βασιλικής Τέχνης , ανίκανοι να γίνουμε Εταίροι και τελείως ακατάλληλοι να κατέχουμε τον βαθμό του Διδασκάλου .
Παρατηρώντας κατά καιρούς ομιλίες των αδ.. , ήθελα να επισημάνω , ότι ο συμβολισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την αλληγορία .
Η αλληγορία ανάγεται εις την κατηγορία των , προσωποποιημένων αφηρημένων εννοιών, και προτίθεται ηθικά ή ψυχολογικά σε σκοπό συμβατικού τύπου , όπως οι μύθοι , που δεν είναι σύμβολα , αλλά αλληγορικές διηγήσεις .
Τα σύμβολα έχουν τα όρια τους, αλλά προτού αποκρυσταλλωθούν , οι νοητικές αυτές εικόνες αποτελούν τον εσωτερικό μας οδηγό , την ίδια την ύλη της ζωής μας . Αυτή η παθητική χειρονομία , αυτός ο διαρκής κινηματογράφος , αυτό το θέατρο σκιών , μυστικά , την συνείδηση μας , δεν θα μπορέσει να γεννηθεί και να υπάρξει , παρά όταν θα έχουμε μυηθεί σ΄ένα σύστημα συμβόλων που μπορεί να κατανοείται , και όταν θα έχουμε , την ικανότητα συνταυτίσεως μας με την φωνή της συνειδήσεως μας . Αυτός ο διακανονισμός, αυτό το αλφάβητο των συμβόλων και των τελετουργιών , είναι ότι προσδιορίζει ο Τεκτονισμός.
Μυητική δοκιμασία ,προοριζόμενοι για την ανεύρεση της αλήθειας, οι δοκιμασίες είναι προκαταρκτικοί και προπαρασκευαστικοί τύποι για την κυρίως μύηση.
Η σοφία είναι το μεγαλύτερο αγαθό στην ανθρώπινη ζωή. Η γνώση μας είναι από τη φύση της ασαφής , αλλά μπορεί με την έρευνα να αποκτήσει μεγαλύτερη σαφήνεια .
Η τάση να κατανοήσει ο άνθρωπος σαφέστερα την κοσμική τάξη , στην αναζήτηση ενιαίων αρχών , με σκοπό την άρση της σύγχυσης και της αοριστίας που επικρατεί στα διάφορα πεδία της ανθρώπινης γνώσης.
Για να φθάση την αυτοκυριαρχία ο άνθρωπος έχει ανάγκη μιας ολικής συγχωνεύσεως του φυσικού , του ηθικού και του διανοητικού του όντος . Αλλά η συγχωνεύσεις αυτή , δεν είναι δυνατή , παρά μόνο με την ταυτόχρονη άσκηση της θελήσεως, της διαισθήσεως και του λογικού .
Ο ενθουσιασμός για έρευνα συνεχίζεται , ο συνετός αναζητητής θεωρεί την ‘‘εμπειρία της διαδικασίας’’ αυτονόητη προϋπόθεση της γνώσης.
Ο προς την μύηση ευρισκόμενος είναι ‘‘τέκνο του παρόντος’’ δεν καταβάλλεται ούτε από την θλίψιν , ούτε από την αγαλλίαση του παρελθόντος , αλλά ούτε και από τις φαντασιώσεις του μέλλοντος γιατί ελέχθη, ‘‘Δός ημίν σήμερον τον άρτο τον επιούσιων’’ και όχι εκείνο της προσεχής εβδομάδος.
Τι θέλει και τι πρέπει να υπόδειξη στον υποψήφιο .
Θα προσπαθήσω κατά την άποψη μου να ερμηνεύσω τις τρείς διαφορετικές ονομασίες , που μας δίδει το τυπικό του Μαθητή κατά την εισδοχή μας , με την σειρά .
Ο Σκοτεινός Θάλαμος: το έμβρυο – η Αφύπνιση του εαυτού .-
Το Διασκεπτήριον : η προπαρασκευή ή Κάθαρση του εαυτού και -
Ο Θάλαμος των Σκέψεων: η ανάπτυξη ή Φώτιση του εαυτού .
Ο Δοκιμαστής , αφαιρεί από τον αμύητο όλα τα μεταλλικά αντικείμενα , η αφαίρεση των μετάλλων , συμβολίζει τον φραγμό στην απληστία , στην πλεονεξία στην κοινωνική καταξίωση .Τάσεις που οδηγούν σε εγωιστικές φιλοδοξίες και δημιουργούν στη συνέχεια ρήγματα στην αρμονία του συνόλου, διάλυση των κελυφών ή απαλλαγή των μετάλλων.
Η γύμνωση , συμβολίζει την αγνότητα , την ταπεινοφροσύνη αλλά και την έλλειψη της πνευματικότητας του υποψηφίου.
Με την αφαίρεση των μετάλλων και της γυμνώσεως και στην συνέχεια της κάλυψης των οφθαλμών , προσδιορίζει την άγνοια της μυσταγωγικής τελετουργίας , με αυτό τον τρόπο αποκτά ελευθερία και χρηστοήθεια , αναγκαία προϋπόθεση για να συνέχιση την μύηση .
Η ζωή , η αρχή ενός νέου , η λειτουργία , η ανάπτυξη είναι συνυφασμένη και συνδεδεμένη με το Φώς ενώ ο θάνατος , το τέλος του παλαιού , η ύφεση, είναι το σκοτάδι ο Σκοτεινός Θάλαμος , είναι η πρώτη εντύπωση του αμυήτου .
Το αμυδρό φώς , συμβολίζει την ζωή εν δυνάμει , ένας πνευματικός αγώνας μια πορεία προς την ανεύρεση της πηγής του Φωτός .
Οι γνώσεις είναι για το πνεύμα ότι τα μάτια για το σώμα , δηλαδή , το φώς της διάνοιας , Αντίθετα , η άγνοια και η αμάθεια είναι το σκοτάδι .
Στο ψυχρό ,αφιλόξενο δωμάτιο , το αιώνιο σκοτάδι, η βαθειά άγνοια , η ασάφεια το μυστήριο που θα ακολουθήσει , το βαθύ σκοτάδι καλύπτει την υπόθεση , τον σκοταδισμό ,την επίδραση της αμύητου κοινωνίας , σε κάθε προσπάθεια προόδου , αρχίζει να βυθίζεται στην Αφύπνιση του Εαυτού .
Το μυστήριο , όχι μόνο των αοράτων ακτινών του , αλλά και όλης της Δημιουργίας , είναι αμυδρό και απαλό για να τονίζει , την αμυδρότητα του , το κρυμμένο μυστήριο που σε αυτό υπάρχει μυστικό , το οποίο είναι διακριτικό λόγο του αμυδρού φωτός . Συμπερασματικά είναι ΑΟΡΑΤΟ και ΑΕΝΑΟΣ εκείνη η Πηγή , η Φωτεινή και μοναδική εκείνη Πηγή της Δημιουργίας = Γένεση, την Συντήρηση την Αναζωογόνηση την Λειτουργία και τον Θάνατο των ορατών δημιουργημάτων.
Χάος το παθητικό [σκοτάδι] , ότι δημιουργήθηκαν όλα με την εξέλιξη , αλλά δεν καθορίζεται σαφώς την πρωταρχική ουσία , από την οποία δημιουργήθηκαν οι πρώτες μορφές της ύλης . Το πρωταρχικό χάος την ανυπαρξία προ της γεννήσεως την Αμάθεια για την αποδοχή των γνώσεων .
Για τον λόγο αυτό ο υποψήφιος αποσυμβολίζει τας ανεκδήλωτους λανθάνουσας δυνάμεις της ουσίας του , όπως εκδηλώσει και αναπτύξει αυτές και σχηματίσει διανοητική περιεχόμενου και συνείδηση των καθηκόντων του , όπως με την σειρά των όντων και πραγμάτων της φύσεως και των σχέσεων του προς τον Μ..Α..Τ..Σ.. τον πλησίον και τον εαυτόν.
Ο Σκοτεινός Θάλαμος συμβολίζει το Χάος από το οποίο προήλθε η Τάξεις ΟΡΝΤΟ ΑΜΠ ΚΑΟ , Η Κλεψύδρα τον χρόνο και τον Πετεινό το νόμο της γονιμότατος από οπού προήλθε το ΜΟΡΦΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ , ο δόκιμος συμβολίζει το Ανεκδήλωτο είναι .
Η Κλεψύδρα ο νόμος της κινήσεως , ο χρόνος παρέρχεται , τα πάντα αλλάζουν , από το αμύητο σκότος και έρεβος προς το Μυητικό Φώς.
Η καρτερία αναφέρεται στην κλεψύδρα σύμβολο της κεντρικής ενέργειας του ατόμου και του χρόνου , μας προδιαθέτει ψυχική ενεργητικότητα ισχύ , εμμονή και εγκαρτέρηση για την σκοτεινή πάλη κατά των σκοτεινών μας ατελειών .
Ως σύμβολο ο πετεινός , θα το ερμήνευα ,την εγρήγορση , τις σκέψεις μας γόνιμες , την άγρυπνη επιμέλεια σε κάθε θέμα , το λάλημα του , μας υπενθυμίζει , την αφύπνιση μας από τον λήθαργο της ύλης .
Ο σπουδαιότερος συμβολισμός του πετεινού είναι ο Παγκόσμιος νόμος της αυξήσεως και της αναπαραγωγής των πάντων και της επαγρυπνήσεως επί πάντων , και φυσικά προστίθεται η κλεψύδρα για τον συνδυασμό αυτό , δημιουργείται η αναπαραγωγή του Σύμπαντος , και συντελείτε η επί του παντός επαγρύπνησης [δίχως αυτήν είναι αδύνατο ή ύπαρξης και η λειτουργία του Παντός] με αυτόν τον τρόπο διατηρείται η Αρμονία και η Τάξις πάνω σ’όλα τα δημιουργήματα .
Για αυτό τον λόγο , ο υποψήφιος συμβολίζει ‘‘Το Ανεκδήλωτο Είναι’’ .
Η ΝΕΚΡΟΚΕΦΑΛΗ: Με το μυστηριώδη φώς , το φώς του Λόγου την ανθρώπινη ματαιοδοξία , μπορεί να ισχυριστεί κανείς την πορεία του ανθρώπου την προέλευση την αφετηρία και την κατάληξη της ύλης .
Είναι η ωμή αλήθεια , χωρίς κανένα πέπλο φαντασίας σκέπτεται το αναγκαίο τέλος των πραγμάτων το εύθραυστο της ανθρώπινης ζωής και την ματαιότητα των εγκοσμίων, την αποβολή κάθε βέβηλου γνώσεως την νέκρωση των παθών, το αναγκαίο τέλος όλων.
Ο θάνατος για τον υποψήφιο , για τον μυημένο δια του θανάτου η εξέλιξη της ουσίας υπό την νέα μορφή , δηλαδή την νέα ζωή .
Ήθελα να προσθέσω , εδώ μια παλαιά αλχημιστική επιγραφή ‘‘V.I.T.R.I.O.L Visita Interiora Terrae Rectificando Iuveniew Occultum Lapidem’’[Βίζιτα Ιντρεριόρα Τέρα Ρεκτιφικαντο Ινβενιες Οκουλτουμ Λάπιντεμ] ‘‘Επισκεφθείτε το εσωτερικό της γής και δια καθαρμών θα εύρης την κεκρυμμένη φιλοσοφικήν λίθον’’.
Ο Περίφημος αυτός Φιλοσοφικός λίθος ,με τον οποίο τα αγενή μέταλλα μπορούν να μεταβληθούν σε ευγενή και επομένως να παραχθεί από το μόλυβδο χρυσός ,
[να μεταβληθεί ο ανεξέλεγκτος άνθρωπος σε εξελιγμένο] ερμηνεύει τον εσώτερο άνθρωπο, το βαθύτερο ΕΓΩ .
Πρίν όμως ήταν η PRIMA MATERIA η Πρωταρχική Ύλη η οποία με την σμίλη του εργάτη λαξεύσεως , με τους καθαρμούς και των δυϊλισμών που υπέστη , κατά την περίοδο εντός της γής παραμονής , με την αυτογνωσία και με την αυταπάρνηση σχηματίσθηκε σε κυβικό λίθο , αυτή την προεργασία επιδιώκει η παραμονή στον Σκοτεινό θάλαμο. Να αποβάλη τον παλαιό Είναι του για να αναγεννηθεί ως δόκιμος.
ΔΙΑΣΚΕΠΤΗΡΙΟ: είναι ο Διανοητικός θάλαμος , σταθμίζει την διάνοια και ερευνά διαφοροτρόπως.
Η ενεργητική διάνοια διαπλάθει την Αλήθεια και την μετατρέπει σε δύναμη .
Η πρώτη του αντίδραση η έκπληξη έχει ξεπεραστεί , είναι έτοιμός να συμπλήρωση την Πνευματική Διαθήκη του ,προσδιορίζοντας τα βασικά ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια προέλευση τον ίδιο προορισμό , τα αυτά δικαιώματα και τις υποχρεώσεις .
Εκτός από τους αναλλοίωτους νόμους της Φύσεως , της υπάρξεως του Μ..Α..Τ..Σ.. και της Αθανασίας της Ψυχής υπάρχουν τα ιδανικά του Ελεύθερου ανθρώπου η Αδελφότητα, η Ισότητα η Ελευθερία , που παράγουν την Δικαιοσύνη .
Κοινωνική νόμοι , θέτουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο προς τις ηθικές αρχές , και ηθικοί νόμοι θέτοντας αυτόν αντιμέτωπο προς τους νόμους της φύσεως.
Η ύπαρξη του Μ..Α..Τ..Σ.. και την Αθανασία της ψυχής, δεν είναι θέμα φιλοσοφικό ή επιστημονικό ,αλλά ζήτημα εσωτερικής ενοράσεως, και θείου φωτισμού .
Ο τεκτονισμός δεν αποδέχεται τον διαρκεί θάνατο του ανθρώπου , αλλά δια του θανάτου , δηλαδή της αποβολής των παθών και προς τις γήινες τάσεις , την αναγέννηση και την είσοδο εις μια ανώτερη ζωή . Αυτή η σταδιακή πορεία του ερευνητή και η προσπάθεια του να καλύψη το χάσμα μεταξύ της συνταυτίσεως , του Μ..Α..Τ..Σ.. .
Ο τεκτονισμός δεν δογματίζει , προσπαθεί όμως να αναπτύξει την διανοητική αυτενέργεια των μελλών του , με Θεολογικά με την Φιλοσοφία και με τις Ηθικές αρχές , έτσι ώστε να καλλιεργήσει και να εξυψώσει το πνεύμα .
Τα όρια μεταξύ φιλοσοφικού και θρησκευτικού μυστικισμού δεν είναι πάντα ευδιάκριτα , διότι από τους μυστικούς φιλοσόφους οι πολλοί θέτουν την ομοίωση προς τον Μ..Α..Τ..Σ.. . Και για πρώτο παρασκευαστικό στάδιο της αναδόχου της ψυχής μέχρι τον Μ..Α..Τ..Σ.. , δέχονται την άσκηση ή κάθαρση της ψυχής .
Ο Θρησκευτικός μυστικισμός κατά την άποψη μου , ερμηνεύεται .
--- Ως μία ισχυρή τάση προς την λατρεία του Θεού , διαφέρει του καθαρός φιλοσοφικού μυστικισμού , διότι ο τόνος είναι εκδηλότερος θρησκευτικός , η ιδέα του Θεού αποτελεί το κύριο θέμα με την προσευχή την λατρεία την Θεία Χάρις , θεωρούνται απαραίτητος προς αγιασμό και ενώ στον φιλοσοφικό μυστικισμό αι θρησκευτικές αυτές λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχής δεν λαμβάνονται υπόψη .
--------Ειδικά δε στον τεκτονισμό .-------- Ο οποίος δέχεται την ασφαλέστερη την Γνώσι του Δημιουργού , την ερμηνεύει με την συνταύτιση , δεν θέλει την θεολογική έρευνα , την εκκλησία δεν υποκαθιστά την θρησκεία αλλά αναζωογονεί τον θρησκευτικό βίο .
Η τεκτονική μεθοδολογία αναζητά την Αλήθεια , δεν έχει ανάγκη επιχειρημάτων δεν έχει ανάγκη επιχειρημάτων για να στηρίξει την μεθοδολογία της, γιατί είναι μόνη της ικανή και ισχυρή να επιβάλλει τα δικαιώματα της , αποκαλύπτοντας εις τους μυημένους όπως την αποδεχθούν .
Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στην κατανόηση των μεγάλων αληθειών της Φύσεως. Και είναι απαραίτητη η διανοητική αυτενέργεια του κάθε ‘‘Εγώ’’ και αυτός είναι ο λόγος που ο τεκτονισμός δεν δογματίζετε . Αν και περιλαμβάνει ορισμένα συστήματα τα οποία περιέχουν ή καταλήγουν σε ορισμένες αρχές και πεποιθήσεις. Διαφέρει όμως στις θεμελιακές αρχές όλων των συστημάτων φιλοσοφικών ή θρησκευτικών γι’αυτόν τον λόγο δεν θέτει κανένα όριο στην αναζήτηση της Αλήθειας .
Όσο για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι πάντα δικτατορικά , είναι μια έκφρασή σεβασμού της κακοήθειας προς την αρετή, οι συνηθισμένοι υπέρ της δημοκρατίας υποσχέσεις των δικτατόρων , αποτελούν είδος αυτής της υποκρισίας.
Την ηθική αυτή πρέπει να την έχει πιστεύει ο υποψήφιος , αν δεν συγκεντρώνει την ηθική αυτή , δεν είναι ελεύθερος , δεν έχει την απαιτούμενη έφεση για την πνευματική του ανέλιξη , δεν έχει κανένα σοβαρό προορισμό , και τότε το πλήρωμα της στοάς θα ομολογήσουν μετά του Αποστόλου Λουκά ‘‘ίνα βλέποντες μη βλέπουσι και ακούοντες μη συνιώσιν’’ .
Εδώ έχουμε τα τρία αλχημιστικά στοιχειά Άλας- Θείο [Θειάφι] και Νερό
Το ΘΕΙΟ το ΘΕΙΑΦΗ: είναι αμέταλλο και εύφλεκτο η πνευματική δύναμη αντιστοιχεί την ενέργεια που εκπέμπει κάθε ζωντανό όν.[ Δρα τελείως αντίθετα προς τον υδράργυρο αυτός δρά με την βοήθεια εξωτερικών επιδράσεων, αυτά τα δύο στοιχεία το Θείο και ο Υδράργυρος ισορροπούν με την μορφή του άλας , κρυσταλλικό στοιχείο , την ατομικότητα μας .
Το ΆΛΑΣ: αποσυνθέσεως της μορφής στο Τεκτονικό Συμπόσιο καλείται και λευκή άμμος και αποσυμβολίζεται η κατεργασία της Φύσεως από το νερό .
Σεβ.. Αδ.. μου , το κοινό σε όλους μας άλας , κρύβει , πάντα στην Αλχημεία δύο είδη . Το θαλάσσιο [sel alcali] στο οποίο οι αλχημιστές του δίδουν τον συμβολισμό του οστράκου το ονομάζουν ‘‘ανθύλλιον’’ και ‘‘άνθιον’’ , προέρχεται από την θάλασσα και την άλμη. Το δε ορυκτό άλας[sel amer] που συμβολίζει το μυστήριο , που επιδρούν και τα δύο στην Σελήνη , στο Διασκεπτήριο συμβολίζει την διάνοια , την ηθική και την φιλοσοφική ουσία της προσωπικότητας.
Ο ΆΡΤΟΣ: ο άρτος πρέπει να κοπεί , πρίν χρησιμοποιηθεί για τροφή , οι καρποί του ελαιόδεντρου δεν μας δίνουν λάδι , αν δεν τις συνθλίψουμε . Πολλοί οδηγούνται μέσα από εμπόδια στην ευτυχία Καθώς το κακό υποχωρεί – προβάλλει το καλό . Τέλος σε μεγάλο βαθμό , το κακό είναι μόνο φαινομενικό . Αυτό το οποίο βλάπτει για τον έναν , είναι ευλογία για τον άλλον . Και για το δίκαιο το ίδιο το κακό μπορεί να μεταστραφεί σε αγαθό .
Συμβολίζει την ανεξέλικτο ουσία της φύσεως η οποία καλύπτεται μέσα σ’αυτή σε λανθασμένη δύναμη, ας θυμηθούμε ότι στο Τεκτονικό Συμπόσιο ο άρτος καλείται Ακατέργαστος λίθος.
Το ΝΕΡΟ είναι η πρώτη αρχή του καλού , η προσωποποίησης του πρώτου αιτίου των κόσμων , η πρωταρχική ουσία που ενεργοποιείται με το άλας και το θείο [θειάφι] είναι δηλαδή η συνεχείς ουσία της ενεργείας και για αυτόν τον λόγο το νερό στο Τεκτονικό συμπόσιο καλείται πυρίτις.
Ο Άρτος και το Νερό , είναι η κρυμμένη δύναμη , εκείνη που με το χρόνο αναδεικνύει το στάχυ ή τον καρπό , με την βοήθεια του νερού είναι η ανεξάντλητη πηγή της ζωής. Αυτή η δύναμη έχει κάθε άνθρωπος , και πρέπει να εμφανισθεί ως νέα ύπαρξη , μόλις εξέλθη από το Διασκεπτήριο . Συμβολίζει την λιτότητα , και να αποφεύγει το περιττό .
Ο ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ: δρα τελείως αντίθετα προς τον υδράργυρο αυτός δρά με την βοήθεια εξωτερικών επιδράσεων, αυτά τα δύο στοιχεία το Θείο και ο Υδράργυρος ισορροπούν με την μορφή του άλας , κρυσταλλικό στοιχείο , την ατομικότητα μας .
Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ: ο πνευματικός πλέων υποψήφιος , τώρα έχει ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του , έχει γίνη άνθρωπος της σκέψεως , το να γίνει στοχαστής , είναι ένα θέμα που αφορά κυρίως τον ίδιο.
Το ΚΕΡΙ:Η αρχή του εσωτερικού φωτισμού , όχι του υλικού φωτισμού αλλά του ηθικού φωτισμού , το φώς της γνώσεως , οδεύοντας προς την πηγή του Άκτιστου φωτός.
Θα το αποσυμβολίζαμε ως , κερί-φυτίλι-φλόγα ,δηλαδή την τριαδικότητα που αποτελεί το σύνολο της θεότητας Πνεύμα -Σοφία [Φλόγα, φώς] , Πατήρ –Ισχύς [Φυτίλι] ,
Υιός- Κάλλος [ Κερί] .
Το κάθε κερί θα λάβει την απαιτούμενη φώτιση , ώστε να φωτισθούν οι αισθήσεις μας , για να δούμε , τα Ρητά του θαλάμου των σκέψεων . Βοηθούν τον υποψήφιο να γνωρίσει τον σκοπό του να σκεφθεί εάν είναι κατάλληλος να συνέχιση , χωρίς την ιδιοτέλεια και τα ποταπά συμφέροντα.
Ο Τέλειος ερευνητής , ο οποίος με άοκνο πνευματική εργασία μέσα στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και του σύμπαντος του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου αποτελούν μια υπερβατική χώρα , γεμάτη μυστήρια και υποβλητικότητα , πλουσιότερα δε του υλικού κόσμου , εκπέμπει ‘‘εντυπώσεις του σύμπαντος’’ με το βαθυστόχαστο ‘‘Γνώθι σ’αυτόν’’ .
Γνώθι σ’αυτόν , όχι όμως υπό την έννοια ηθικής και μόνο , αλλά της μυστηριακής έννοιας , Γνώθι σ’αυτόν και θα γνωρίσεις το Σύμπαν , μελέτησε τον εαυτό σου , σε όλες τις κρυμμένες πτυχές .
Η απόδειξη του γεγονός είναι η σημασία των αναρίθμητων συμβόλων του. Καθένα από αυτά τα σύμβολα είναι μία ενσαρκωμένη ιδέα και συνδυάζει τη σύλληψη του Θεϊκού Αοράτου το γήινο και το αόρατου.
Τι να το κάνεις , όταν κυριεύεις αξιώματα , αναρριχάσαι σε περίβλεπτες θέσεις και εξουσιάζεσαι από κατώτερες επιθυμίες ......
- Νικάς τους αδελφούς σου και νικιέσαι από τον εαυτό σου!! .
Θριαμβεύεις στο υλικό πεδίο και γίνεσαι καταγέλαστος στον πνευματικό κόσμο , της αδελφικής αξιοπρέπειας , της ηθικής σου ακεραιότητας. Δούλοι των παθών τους γελοιοποιήθηκαν από αυτά τα ίδια , για απώτερο σκοπό την κοινωνική καταξίωση τους .
Πρέπει ο ερευνητής τέκτων να αισθανθεί την ζωή του Σύμπαντος για να μπορέσει να συλλάβει την αντίληψη , ότι είναι πολίτης του σύμπαντος και όχι πολίτης μίας πολιτείας ορισμένης ή μέλος μίας οικογένειας ,με την αντίληψη αυτή της εννοίας , ως ενεργό μέλος , έχει περιορισμένο το πνεύμα ,του οποίου ο ορίζων των αντιλήψεων δεν επεκτείνεται πέρα του ‘‘Εγώ’’ του , ή το πολύ πέρα της οικογένειας του , είναι Εγωιστικό .
Η Εγωκεντρική όμως αντίληψη είναι εναντία προς την θεμελιώδη Ηθική του Τεκτονισμού .
Ο εγωιστής δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως Τέκτων και αν ακόμη τυπικά έχει μυηθεί , ο αναγνωρισμένος τέκτων , είναι ηθικός ενάρετος και κεκαθαρμένος και προσπαθεί με την ‘‘Αυτογνωσία’’ να τελειοποιηθεί , με αυτόν τον τρόπο να πραγματοποιήσει το Μέγα έργο του Τέκτονος
Η εξισορροπούσα δύναμη εκφράζει και με τον νόμο που αναγκάζει την κάθε μορφή , να εμφανίζεται με αυτοτέλεια απέναντι των άλλων μορφών , με συνέπεια την εξέλιξη των ουσιών της Φύσης και την εκπλήρωση του σκοπού της . Ο νόμος αυτός έχει χαρακτήρα κεντρομόλο και συντελεί στη διατήρηση της Τάξεις και της Αρμονίας , γι’αυτό θεωρείται και σαν νόμος της Ισορροπίας .
Δεν αναρωτήθηκε κάν αν ή με ποιο τρόπο τα πάθη και οι επιθυμίες συνδέονται με αυτό το άυλο και μόνιμο – με τη ζωή ή όπως αλλιώς θέλει κάποιος να το ονομάσει . Αλλά τα ερωτήματα αυτά , πως δεν προβλήθηκαν ικανοποιητικά στις παλαιότερες προτροπές για αρετή , δεν ήταν δυνατό να απασχολήσουν τον υποψήφιο , για δύο λόγους .
Α΄- επειδή συλλαμβάνει το αγαθό την αντίληψη ότι τα πάντα διέπονται από ένα σκοπό , από τον Μ..Α..Τ..Σ.. .
Β΄- επειδή ξεκινά από τον καινούριο προβληματισμό της εκλογής , που επιβάλλει την έντονη αντίθεση ανάμεσα στο καλό και στο κακό
Θα ήθελε να αρνηθεί τη βαθιά αλήθεια , των συμβόλων και των αλληγοριών του θαλάμου . Αν βέβαια , η πορεία αυτή αποτελεί τη μοναδική δυνατότητα για την συζήτηση του προβλήματος της αρετής , είναι άλλο ερώτημα – ένα ερώτημα πάντως που επιτρέπεται να τεθεί χωρίς να δημιουργηθεί η υποψία ότι κάποιος υποστηρίζει την ύλη σε βάρος του πνεύματος .
Τι θα ζητηθεί , για την εισδοχή , να είναι ελεύθερος και χρηστοήθης
Πώς ως ελεύθερος , παραδέχεται ότι μπορεί κανείς να είναι νομίμως δούλος . Να μην είναι δούλος των παθών των προλήψεων της παιδικής ηλικίας ή της ανατροφής του . Και πρέπει μόνος με την δική του βούληση να εισέλθει .
Ο Δοκιμαστής πνευματικά συμβολίζει τον Φυσικό Νόμο ο οποίος στην ασυνείδητη ζωή δρά ως ένστικτο.
Πώς όμως θα εξέλθει από τον σκοτεινό θάλαμο , και πως θα φθάσει στο Φώς , διασχίζοντας ένα διάδρομο λαβύρινθο που τον οδηγεί ο Δοκ.. προς την πύλη της Στοάς , το κατώφλι ως είσοδος επικοινωνίας σε μία νέα ζωή , επικοινωνίας των δύο κόσμων .
Απόλυτα ελεύθερη πράξη δεν μπορεί να ύπαρξη , διότι δεν είναι ποτέ αρχή , πάντα είναι δεμένη σε μία αλυσίδα ποικίλων προηγουμένων , που δεν ελέγχονται από τον πράττοντας . Αυτός για να είναι , όσο το δυνατό , ελεύθερος , πρέπει να αγωνιστή να μειώσει το βάρος αυτών των προηγούμενων. Η Επίγνωση του Χρέους.
Για να αρχίση η επίμονος μυστικιστική εργασία πρέπει να γίνη η κάθαρση της ψυχής . –Αρνητική πορεία ., και η δεύτερη της τελείας πνευματικής ζωής .
---Πως όμως θα κάθαρθη η ψυχή......
Εδώ στον θάλαμο της ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ , πρέπει να νεκρωθούν ορισμένα συναισθήματα της χαράς , της λύπης του φόβου και της ελπίδας.
Δεν πρέπει ποτέ να επιδιώκουμε την ικανοποίηση τους . Η αρνητική αυτή πορεία από στερήσεις και κακουχίες θα εκριζώσουν από την ψυχή κάθε γήινο πόθο , μέχρι που θα καθυποτάξει τα πάθη την ταραχή της σάρκας .
Αυτή η θυσία θα χρίση τον υποψήφιο , τέκτων.
Η διαμονή στο θάλαμο , οδηγεί κάθε εγκόσμια επιθυμία σε θάνατο.
Από την άβυσσο ερχόμαστε και στην άβυσσο καταλήγουμε , το μεταξύ χρονικό διάστημα καλείται Ζωή .
Εκείνη την στιγμή ο υποψήφιος , συλλογίζεται :
Μια ζωή που καλούμεθα να την ζήσουμε γεμάτη υποχρεώσεις και ελάχιστα δικαιώματα , γεμάτη στεναχώριες και λίγες χαρές οι οποίες δεν τελειώνουν πουθενά , σαν την απεραντοσύνη του κόσμου .
Προχωράς μονάχος μπλεγμένος μέσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος και στις απαιτήσεις του σήμερα .
Και είναι η πορεία μας αξιολύπητη…… δεν είναι σύνθεση στην σκέψη κάποιου συγγραφέα ή θέμα στο τέλος κάποιου ζωγράφου ή μαγεία στους στίχους κάποιου ποιητή , είναι ώμός και κρύος και τρομακτικός σαν την ταφόπετρα η οποία κλείνει το τοπίο της ζωής.
Βαδίζεις μόνος σ’αυτήν την ατραπό , ενώ νοιώθεις γύρω σου να σε περικυκλώνουν παγίδες , ξεπροβάλλουν εμπόδια , ακούς τα όπλα και τις ιαχές από τον απόηχο κάποιας μάχης , η οποία ποτέ δεν λείπει από το προσκήνιο , ρίγας , στην αιματοχυσία η οποία απλώνεται στην ανθρωπότητα μπρός στην αδικία του αδύνατου είτε χήρα είτε ορφανό είτε φτωχός είναι .
Κι ’αναρωτιέσαι ; Τι πρέπει να πράξεις .
Με τα κλειστά μάτια σου για να μη βλέπεις και ακούς τον εαυτό σου να σου ψιθυρίζει ότι είναι έτοιμος να βοηθήσει και να προσφέρει .
Απλώνεις τα χέρια σου για να βρεις άλλα χέρια κι’εκείνα πέφτουν ξερά , για να σε θυμίσουν πόσο μοναχός βαδίζεις στην ζωή .
Δεν κάνεις τίποτα άλλο παρά στέκεις σ’αυτή την ατραπό , μια φιγούρα λυπημένη η οποία άπλωνε , τα χέρια γυρεύοντας αγάπη ειρήνη και Φώς …. .
Πολύ Φώς για να καταπνίξει το σκοτάδι της αμάθειας , του μίσους της ματαιοδοξίας . Και ξαφνικά αυτά τα χέρια συναντάνε άλλα δύο στιβαρά χέρια τα οποία δίνουν δύναμη και θάρρος , καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος .
Μπορεί κανείς να καταλάβει τι σημαίνει αυτό το σμίξιμο των δύο χεριών , εκείνο του Δοκιμαστή και το άλλο του δόκιμου ;
Σημαίνει ,προχώρα τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να το επιθυμείς να αγωνισθείς για ν ’προσεγγίσεις το τέλειο ,
ο αδιάκοπος αγώνας θέλει κουράγιο μην δειλιάσεις .
Η διαταγή του Σεβάσμιου προς τον Δοκ..–
‘‘όπως σε επαναφέρει σώο και υγιή’’ .
Αδ.. Σεβ.. μπορεί κανείς να ερμηνεύσει τι συμβολίζουν αυτά τα δύο χέρια , όταν στο σκοτάδι της άγνοιας και στην μυστηριακή σιωπή .
Είχα την αίσθηση ότι ήμουν μόνος , αλλά τώρα αισθανθούμε την παρουσία χιλιάδων γύρω μου ακόμα κι’αν δεν τους βλέπω , φοβόμουν την μαγεία του αγνώστου μονοπατιού , τώρα είμαι αποφασισμένος να το διαβώ για να ζήσω την μαγεία .
Αισθάνθηκα το αίμα της μάχης στα διάφορα πεδία , τώρα αισθάνομαι τον εαυτό μου ανάμεσά σε συνοδοιπόρους οι οποίοι αγωνίζονται να σταματήσουν τις μάχες , ως κήρυκες της ειρήνης .
Στέκομαι εκστατικός ακούγοντας παραινέσεις με βαθύ περιεχόμενο προσπαθώντας μέσα απ’αυτά τα λόγια ν ’αγγίξω το αύριο του κόσμου .
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΚΑΘΗΚΟΝ- ΑΡΕΤΗ –ΕΛΑΤΤΩΜΑ .
Η ερμηνεία των , μέσα στην σιωπή της αίθουσάς ξεπερνά τον στενό ορίζοντα της Στοάς και συνταυτίζεται με την ανθρωπότητα με το σύμπαν .
Και κάπου ψηλά σφραγίζει την αρμονία και οδηγεί στο άπλετο Φώς της Αλήθειας .
Αν δεν καταλάβεις τίποτα εδώ , δε θα είσαι σε θέση να συνεχίσεις την αναζήτηση .
Θα είσαι ‘‘ τυφλός ’’ , έστω κι’αν βρίσκεσαι στο μέσον του Φωτός !!! .
Ακύλας Μιχαηλίδης
Χανιά 12 Αυγούστου 2011