ΠΟΛΙΤΕΙΑ πλάτωνος " ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΓΗ"

Ο πρώτος μύθος που συναντάται στην αρχή του δεύτερου βιβλίου της Πολιτείας του Πλάτωνα

Η «Πολιτεία» του Πλάτωνα είναι ένα ογκώδες φιλοσοφικό έργο που αποτελείται από 10 επί μέρους βιβλία, τα οποία αναφέρονται στο μείζον φιλοσοφικό θέμα της δικαιοσύνης. Μέσα στο αρχαίο κείμενο, κατά την προσφιλή συνήθεια του Πλάτωνα, περιλαμβάνονται και τρεις μύθοι.

Τον πρώτο μύθο τον συναντάμε στην αρχή του δεύτερου βιβλίου (359d) και είναι το ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΓΗ ο οποίος είναι συνοπτικά ο εξής:

Ο Σωκράτης συνομιλώντας με τον Γλαύκωνα, αναρωτιέται εάν και κατά πόσο ένας άνθρωπος που καταφέρνει τελικά να εφαρμόζει στην ζωή του την αρετή της δικαιοσύνης και να ακολουθήσει έναν ακριβοδίκαιο τρόπο ζωής, το κάνει επειδή έχει καταστεί πράγματι δίκαιος και επομένως εφαρμόζει εκουσίως έναν συγκεκριμένο κώδικα ηθικής και όχι διότι φοβάται τις επιπτώσεις και τις τιμωρίες των νόμων.

Θέτει λοιπόν τον εξής προβληματισμό: Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσαμε με κάποιον τρόπο να γινόμαστε αόρατοι, έτσι ώστε να αποκτούμε την δυνατότητα να μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να γινόμαστε αντιληπτοί από κανέναν, θα εξακολουθούσαμε να εφαρμόζουμε τον ίδιο κώδικα ηθικής, όπως στην περίπτωση που όλοι μας βλέπουν και ανά πάσα στιγμή μας κρίνουν;

Διότι από την στιγμή που κανένας δεν θα μπορούσε να μας δει, είναι προφανές ότι και κανένας δεν θα μπορούσε να μας τιμωρήσει για τις τυχόν άδικες και ανήθικες πράξεις που θα ήταν πιθανό να κάνουμε στο διάστημα που παραμέναμε αόρατοι.
Τίθεται λοιπόν το εξής μεγαλειώδες ερώτημα: Θα εξακολουθούσαμε να συμπεριφερόμαστε με τον δίκαιο τρόπο που προσπαθούμε να ακολουθούμε στην συμβατική μας ζωή, δηλαδή όταν είμαστε ορατοί και ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουμε να τιμωρηθούμε από τις ποινές που προβλέπουν οι νόμοι;

Ο μύθος του Γύγη, σε ελεύθερη απόδοση είναι ο εξής:

Ο Γύγης ήταν ένας βοσκός από την χώρα της Λυδίας, ο οποίος είχε υπό την ευθύνη του τα πρόβατα του βασιλιά.
Κάποια μέρα, μετά από μία κατακλυσμιαία βροχή η οποία συνοδεύτηκε από έναν ισχυρό σεισμό, ένα κομμάτι του εδάφους στο σημείο της βοσκής ράγισε και εμφανίστηκε ένα χάσμα.

Ο Γύγης εντυπωσιάστηκε από την ξαφνική αποκάλυψη αυτού του υπόγειου χώρου που παρέμενε άγνωστος μέχρι τότε και κατέβηκε να τον εξερευνήσει.
Μεταξύ των πολλών θαυμαστών και πρωτόγνωρων πραγμάτων που συνάντησε κατά την κατάβασή του, είδε και ένα χάλκικο άλογο το οποίο μάλιστα διέθετε και κάποια παράθυρα, έτσι που να μπορεί κανείς να δει το εσωτερικό του, το οποίο ήταν κούφιο.

Κοιτώντας λοιπόν από κάποιο παράθυρο, είδε ότι μέσα στα σπλάχνα του κούφιου αλόγου βρισκόταν ένας ολόκληρος άνθρωπος κανονικού αναστήματος, ο οποίος ήταν νεκρός και μάλιστα δεν φορούσε τίποτα άλλο παρά μόνο ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι του, που ο Γύγης το πήρε, το φόρεσε ο ίδιος και ξανανέβηκε στην επιφάνεια.

Όταν λοιπόν στην συνέχεια πραγματοποιήθηκε η συνηθισμένη συγκέντρωση των βοσκών για να υποβάλουν στον βασιλιά την μηνιαία αναφορά σχετικά με την κατάσταση που βρίσκονται τα κοπάδια του, ο Γύγης πήγε φορώντας αυτό το δαχτυλίδι.
Ενώ λοιπόν καθόταν με τους άλλους βοσκούς, κάποια στιγμή έφερε το χέρι του κοντά στο σώμα του και έτυχε να στριφογυρίσει την πέτρα του δαχτυλιδιού (σφενδόνη) του προς το εσωτερικό της παλάμης του.
Μόλις έκανε αυτήν την κίνηση, έγινε αυτομάτως αόρατος στους υπόλοιπους βοσκούς που βρισκόταν δίπλα του, οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους σαν ο Γύγης να μην βρισκόταν μπροστά τους.

Ο Γύγης έμεινε έκθαμβος από το γεγονός αυτό και για να διαπιστώσει ότι είναι αλήθεια, στριφογύρισε και πάλι την πέτρα του δαχτυλιδιού προς τα έξω και πράγματι μόλις το έκανε, έγινε και πάλι ορατός!
Και αφού συνειδητοποίησε αυτήν την απίστευτη δυνατότητα που απέκτησε τόσο απροσδόκητα, επαναλάμβανε τις ίδιες κινήσεις για να διαπιστώσει ότι μπορεί πράγματι όποτε θέλει να γυρίζει την πέτρα του δαχτυλιδιού προς τα μέσα και να γίνεται αόρατος, ενώ αντίστοιχα όταν την γυρίζει προς τα έξω να μπορεί να γίνεται και πάλι ορατός.

Μόλις σιγουρεύτηκε ότι η λειτουργία αυτή συμβαίνει κάθε φορά που το επιθυμεί, κανόνισε να συμμετάσχει στο σώμα των αγγελιοφόρων που θα πήγαιναν να συναντήσουν τον βασιλιά.
Μόλις μπήκε λοιπόν στο παλάτι έγινε αόρατος και το πρώτο που έκανε ήταν να βιάσει την βασίλισσα και στην συνέχεια με την βοήθειά της να σκοτώσει τον βασιλιά και να πάρει αυτός την εξουσία!

Βεβαίως, θα άξιζε να αναρωτηθούμε, εάν στην περίπτωση που θα ήταν δυνατό να βρεθεί και ένα δεύτερο τέτοιο δαχτυλίδι, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα.
Αν λοιπόν το πρώτο δαχτυλίδι το φορούσε κάποιος άνδρας σαν τον Γύγη, που αποδείχτηκε άδικος και το δεύτερο δαχτυλίδι κάποιος άλλος που να θεωρείται δίκαιος, έχω την εντύπωση ότι ούτε και αυτός ο δεύτερος υποτιθέμενος δίκαιος άνδρας, θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι διαθέτει έναν τόσο «αδαμάντινο» χαρακτήρα, ώστε να εξακολουθεί να εφαρμόζει την δικαιοσύνη και να κατορθώσει να παραμείνει ακέραιος, για το διάστημα που θα παρέμενε αόρατος.
Δεν θα είχε δηλαδή την δύναμη να μην αγγίξει τα ξένα υπάρχοντα, παρόλο που θα είχε κάθε ευκολία να αρπάξει οτιδήποτε θα ήθελε σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά, χωρίς να υπάρχει η πιθανότητα να γίνει αντιληπτός.

Όπως επίσης, θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να εισβάλλει σε όποιο σπίτι επιθυμούσε και να συνευρίσκεται με όποιον του αρέσει, ακόμα και να σκοτώνει, ακόμα και να βγάζει από την φυλακή κάποιον κατάδικο, αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο θέμα να επεμβαίνει και να ενεργεί σαν να είναι αυτός ένας θεός ανάμεσα στους ανθρώπους.
Αφού λοιπόν ο Γύγης, συμπεριφέρθηκε κατά αυτόν τον άδικο τρόπο για όσο διάστημα επέλεγε να είναι αόρατος, η τακτική που θα ακολουθούσε ο δεύτερος άντρας (που στον ορατό κόσμο εμφανίζεται να είναι δίκαιος) θα διέφερε από αυτήν του Γύγη ή θα υπέπιπτε και αυτός σε ανάλογες άδικες πράξεις;

Διότι αν πράγματι υπέπιπτε σε άδικες πράξεις, το γεγονός αυτό θα αποτελούσε μία μεγάλη απόδειξη σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι δίκαιος με την θέλησή του, αλλά μόνο κατόπιν της αναγκαστικής υπακοής του στους νόμους και του φόβου της ποινής και της τιμωρίας.
Διότι όπως φαίνεται, οποιοσδήποτε άνθρωπος θα μπορούσε να αποκτήσει την δυνατότητα να αδικήσει κάποιον άλλον, χωρίς να υποστεί κάποια τιμωρία, οπωσδήποτε θα το έκανε.

Και αυτό συμβαίνει διότι για κάποιους λόγους, όλοι οι άνθρωποι θεωρούν ότι θα αποκόμιζαν μεγαλύτερο προσωπικό όφελος διαπράττοντας μία πράξη που θεωρείται άδικη, από ότι μία δίκαιη πράξη.
Δηλαδή πιστεύουν ότι αν κάνουν μία πράξη που δεν επιτρέπεται, το γεγονός αυτό θα είχε μεγαλύτερη αξία, συγκριτικά με μία πράξη που τους επιτρέπεται.

Εάν όμως παρόλα αυτά βρίσκαμε έναν άνθρωπο, ο οποίος κατά ίδια λογική που αναλύσαμε, θα μπορούσε ανενόχλητος να προβεί σε κάποια άδικη πράξη, χωρίς να τιμωρηθεί ποτέ από κανένας και παρόλα αυτά αποφασίσει συνειδητά να μην το κάνει, δηλαδή να μην εκμεταλλευτεί για προσωπικό του όφελος μία τόσο δελεαστική κατάσταση, είναι βέβαιο ότι αυτός ο πραγματικά δίκαιος άνθρωπος, θα θεωρηθεί από τους συνανθρώπους, από τον κάθε έναν ξεχωριστά, ως ΑΘΛΙΟΤΑΤΟΣ και σίγουρα θα τον χαρακτήριζαν ως ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΧΡΗΣΤΟ, ως ΑΝΙΚΑΝΟ και ΒΛΑΚΑ.

Όταν όμως, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τύχαινε να συμμετέχουν σε κοινές συζητήσεις και θα έπρεπε να πουν δημοσίως την γνώμη τους, είναι σίγουρο ότι ΘΑ ΤΟΝ ΕΠΑΙΝΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ, λέγοντας φυσικά ψέματα ο ένας στον άλλον, από τον φόβο τους, πώς αν έλεγαν αυτό που σκέφτονται πραγματικά, θα μπορούσαν να φανούν στους γύρω τους σαν να είναι και οι ίδιοι άδικοι!

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΟΣ by Goethe

Των τεκτόνων ο δρόμος μοιάζει με τη ζωή 
Στις δυσκολίες και στις πράξεις των ανθρώπων μοιάζει,  όπως δρουν μέσα στον κόσμο Το μέλλον κρύβεται από τη ματιά μας σιγά - σιγά, πόνος και χαρά. Εμείς δίχως αγωνία  βαδίζουμε εμπρός σ' αυτόν τον δρόμο το δικό μας, πάντα.. Απόμακρο και βαρύ  αιωρείται σαν  πέπλο πάνω μας το δικό μας ήσυχο βήμα πιο ψηλά από τα αστέρια μέσα στο βαθύ του τάφου. Εσείς οι σοφοί, στοχάζεστε και  μιλάτε  με έναν τρόπο που ακόμα και των καλυτέρων η καρδιά αλλάζει την βεβαιότητα με την αμφιβολία, εμείς   όμως νοιώθουμε από το επέκεινα να μας καλούν οι φωνές του Πνεύματος, των Διδάσκαλων της σκέψης κι έτσι μπορούμε να εξασκούμε πάντα την δύναμη του Καλού. Εδώ μέσα σε μια γαλήνη που δεν γνωρίζει θάνατο συμπλέκονται οι κολόνες που πρέπει απλόχερα να ανταμοίβουν τους Εργάτες εμείς σε καλούμε στην Ελπίδα. 

Ο Αδελφός Wolfgang Goethe που συνέθεσε αυτό το ποιήμα, ήταν μυημένος στον Ελευθεροτεκτονισμό και ήταν μέλος της Στοάς "Τρείς σφαίρες" του Βερολίνου. Ηταν ακόμη μέλλον της Στενής Ναϊτικής Επιτήρησης και μέλος του Τάγματος των Illuminati της Βααυρίας. 

Φυσικα υπαρχουν και οι κατ' ευημησμόν τέκτονες (λαικιστί τεκτονες του κ@.... ) 

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ!!!!!

Αυτή η ιστορία γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70. Ήμουν μικρό παιδί μαθητούδι. Απέναντι μου καθόταν ένας γέροντας ενενήντα και βάλε ετών. Το κορμί του είχε εκείνη την ακινησία που οι γερασμένοι μυς του επέβαλαν. Ο νους του όμως στριφογύριζε με βία παγιδευμένος μέσα στο σάπιο κρέας. Κατάφερνε να ακτινοβολεί πίσω από τα θολά μάτια. Δεν κατάφερνε όμως να ησυχάσει.

Του ακούμπησα το φαγητό του σε ένα τραπεζάκι δίπλα από το κρεβάτι του. Γέμισα και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Μου χαμογέλασε και άρχισε να μου λέει ότι το φαγητό τις τελευταίες μέρες του φάνηκε πιο γλυκό, πιο νόστιμο. Αναρωτήθηκε μήπως άλλαξε η μαγείρισσα.

Δε μπορούσα να συνηθίσω τη θέα ενός κορμιού που κατέρρεε ώρα την ώρα. Δε μπορούσα να δεχτώ αυτή τη φυλακή. Αισθανόμουν το πνεύμα του να με κοιτάει με την άγρια λύπη του θηρίου που θέλει ή να φύγει ή να τελειώνει.

Σαν να καταλάβαινε ότι όλα έχουν ήδη τελειώσει, προσπάθησε για πολλοστή φορά, είναι η αλήθεια, να μου χαρίσει κάποιες στιγμές από τη πρότερη ζωή του. Μου έλεγε ιστορίες για τους σοφούς της αρχαιότητας, για τις σοφές κουβέντες τους που καταγράφηκαν στους Δελφούς, για την Αθήνα που ανακάλυψε τη δημοκρατία, τις επιστήμες, το θέατρο. Για τους Έλληνες μιας άλλης εποχής που τόλμησαν να κλοτσήσουν στα αχαμνά τεράστιες αυτοκρατορίες. Για ανθρώπους που δε λογάριασαν το φόβο που ένοιωθε η ψυχή τους, που δεν τον ξέκαναν με προσευχές αλλά με τη φιλοσοφία.

Είναι λογικό να υποθέσετε ότι αυτός ο άνθρωπος δε ζει πια. Το ελεύθερο πνεύμα του, που και που μου κάνει ακόμα παρέα. Και είναι μέρες που θα ήθελα τόσο πολύ να του σερβίρω πάλι ένα ωραίο φαγητό φτιαγμένο από εμένα τον ίδιο. Να πιούμε μαζί ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και να ονειρευτούμε μακριά από τους φόβους μας.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΟΥ

1. Το μονοπάτι αρχίζει πάντα από μια διασταύρωση.

Εκεί θα σκεφτείς ποια κατεύθυνση είναι κατάλληλη για σένα.

2. Το μονοπάτι δεν διαρκεί για πάντα.

Κάποια μέρα θα φτάσεις στο τέρμα του.

Να είσαι πάντα προετοιμασμένος να αναχωρήσεις.

3. Τίμα το μονοπάτι που διάλεξες.

Ήταν δική σου η απόφαση και η επιλογή.

4. Να είσαι εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εργαλεία.

Να γνωρίζεις ποιο ταιριάζει στην κάθε στιγμή.

5. Το μονοπάτι έχει μπροστά και πίσω.

Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να κάνεις κάποια βήματα πίσω επειδή έχασες κάτι.

6. Πρόσεχε το μονοπάτι σου.

Και μετά όλα όσα βρίσκονται γύρω του.

Η προσοχή και η συγκέντρωση είναι θεμελιώδη ζητήματα.

Μην αποσπάται η προσοχή σου από τα ξερά φύλα που πέφτουν από τα δέντρα.

7. Να είσαι υπομονετικός.

Μερικές φορές θα χρειαστεί να κλείσεις τις τρύπες που άνοιξε η βροχή, μην απογοητευτείς.

Είναι μέρος του ταξιδιού.

8. Τα μονοπάτια διασταυρώνονται.

Δίνε προσοχή σε συμβουλές αλλά τις αποφάσεις να τις παίρνεις μόνος σου.

Είσαι ο μόνος υπεύθυνος του μονοπατιού σου.

9. Η φύση ακολουθεί τους δικούς της κανόνες.

Έτσι, να είσαι προετοιμασμένος για ξαφνικές αλλαγές.

Νεροποντές μέσα στο καλοκαίρι και θύελλες μέσα στο χειμώνα.

Μην παραπονιέσαι για τα χαρακτηριστικά των εποχών.

10. Κάνε το μονοπάτι να καθρεφτίζει τον εαυτό σου.

Μην αφήσεις τους άλλους να σε επηρεάσουν με τον τρόπο που ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι.

Άκου το τραγούδι της ψυχής σου και άφησέ το να αντιλαλεί σε κάθε στροφή του δρόμου σου.

Paulo Coelho

ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ : Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ

ΚΑΘΕ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, κάθε άνθρωπος που δεν ανήκει στα θλιβερά 5/6 της ανθρωπότητας που είναι εκ φύσεως μειονεκτικά, όταν περάσει τα σαράντα είναι δύσκολο να μη δείξει κάποια στοιχεία μισανθρωπισμού. Γιατί κρίνοντας απ’ τον εαυτό του, έχει καταλήξει στα συμπεράσματά του σχετικά με τους άλλους κι έχει ανα­καλύψει πως σε ό,τι αφορά το κεφάλι αλλά και την καρ­διά, πολλές φορές μάλιστα και τα δύο, έχει φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι άλλοι αδυνατούν να φτάσουν, γι’ αυτό και αποφεύγει την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους. Για τον ίδιο λόγο, ο καθένας αγαπάει ή μισεί τη μοναξιά του, με άλλα λόγια την παρέα με τον εαυτό του, ανάλογα με το πόσο αξίζει ο ίδιος.

ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, θεωρούμε πως η ζωή είναι ατέλειωτη και χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας απερίσκεπτα -όσο μεγαλώνουμε όμως, αρχίζουμε να κάνουμε οικονομία. Γιατί προς τα τέλη της ζωής μας, κάθε μέρα που ζούμε μας προκαλεί μια αίσθηση που μοιάζει μ’ αυτήν που έχει σε κάθε του βήμα ο εγκληματίας, όταν τον πάνε στο ικρίωμα.

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ, τόσο λιγότερα γεγονότα μάς φαίνονται σημαντικά, ή αρκετά σπουδαία, για να θέλουμε να τα θυμόμαστε αργότερα, να τα κρατήσουμε δηλαδή σταθερά στη μνήμη μας: γι’ αυτό και μόλις περάσουν, τα ξεχνάμε. Περνάει λοιπόν ο χρόνος έτσι, χωρίς ν’ αφήνει ίχνη.

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ με όλο και λιγότερη συνείδηση. Τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται χωρίς να μας κάνουν εντύπωση· σαν ένα έργο τέχνης που το έχουμε δει χιλιάδες φορές: κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε και μετά δεν ξέρουμε αν το έχουμε κάνει ή όχι. Και καθώς η ζωή γίνεται όλο και πιο ασυναίσθητη, επιταχύνεται και η γενικότερη ασυνειδησία, οπότε η ζωή περνάει όλο και πιο γρήγορα.

ΓΕΝΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙ ότι τα πρώτα σαράντα χρό­νια της ζωής μάς δίνουν το κείμενο, τα επόμενα τριάντα τα σχόλια πάνω στο κείμενο, τα οποία μας επιτρέπουν να καταλάβουμε για πρώτη φορά σωστά το νόημα, τις ανα­φορές, τα ηθικά διδάγματα και τις λεπτές έννοιες του κει­μένου.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, συμβαίνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που γίνεται στο τέλος ενός χορού μεταμφιεσμένων: πέφτουν οι μάσκες. Τότε βλέπεις καθαρά ποιους ακρι­βώς είχες συναναστραφεί στη διάρκεια της ζωής σου. Γιατί τότε βγαίνουν οι χαρακτήρες των ανθρώπων πραγ­ματικά στο φως, οι πράξεις έχουν επιτέλους καρποφορή­σει, τα επιτεύγματα έχουν σωστά εκτιμηθεί και καθετί το ψεύτικο έχει γκρεμιστεί.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι γενικά, και ανεξάρτητα από τις επιμέρους συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες, η νιότη χαρακτηρίζεται από μια κάποια μελαγχολία και θλίψη, ενώ τα γηρατειά αντίθετα χαρακτηρίζονται από μια σχε­τική ευθυμία: και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος απ’ το γεγονός ότι ο νέος υπηρετεί δουλικά τον δαίμονα εκείνο, που δεν τον αφήνει ούτε στιγμή ήσυχο.

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΤΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ σχεδόν κάθε δυστυχία που καταδυνα­στεύει ή απειλεί τον άνθρωπο. Ο ηλικιωμένος όμως είναι χαρούμενος και γαλήνιος, μοιάζει με κάποιον που μετά από πολλά χρόνια έχει απαλλαγεί από τα δεσμά του και κινείται πια ελεύθερα. Από την άλλη μεριά ωστόσο πρέ­πει να ειπωθεί ότι, όταν σβήνει το σεξουαλικό ένστικτο, χάνεται ο πραγματικός πυρήνας της ζωής, και το μόνο που μένει είναι το κέλυφος· η ζωή δηλαδή μοιάζει με μια κωμωδία, που ξεκινάει με κανονικούς ηθοποιούς και μετά συνεχίζει να παίζεται μέχρι το τέλος από κούκλες που έχουν φορέσει τα ρούχα των ανθρώπων.

OMOLOGIA KAI EPAINOS

Τελικά οφείλω να το ομολογήσω... να το παραδεχτώ και να το βροντοφωνάξω...
ο κουμπάρος μου ο Γιάννης είχε δίκαιο για τον μπαγλαμά που τον διέγραψε μαζί με μερικούς άλλους...
...πρόκειται για "βοσκό" της λούτσας και το μόνο που μπορεί κάποιος να του πει και να πιάσει τόπο είναι η προσταγή : 
άντε και γραμμή σου πώμα από φιάλη... ψεύτη... και υπάνθρωπε....

Χτες έδωσε πάλι μια κακή παράσταση μαζί με άλλον έναν της κομπανίας των γελωτοποιών... και μετά από μερικές σταράτες κουβέντες και κάποιες κινήσεις τακτικής.... έτρεξε να κρυφτεί... σαν βρεγμένη γάτα...

Λυπάμαι που είχα την τύχη... ατυχία θα το έλεγα να είμαι παρών....
ποταπός....
χαμερπής....
γλοιώδης....
γελοίος...
και δεν ξέρω τι άλλο...

Φίλτατε κουμπάρε μου είχες δίκαιο 100%

και ο νοων νοητο

ΜΟΥ ΛΕΙΨΑΤΕ!!!!!!!!

Ρε μαστόρια μου λείψατε.

Μαύρισε το ματάκι και η ψυχούλα μου μ' όσα γίνονται γύρω μας.

Καλό το φέης, αλλά ρε παιδιά τόσους αποκεφαλισμούς δεν είχα δει στο σινεμά ολόκληρη τη ζωή μου.

Αναφέρομαι στους πολέμους που γίνονται στη γειτονιά μας και στις μάχες πληροφόρησης και παραπληροφόρησης στην οθόνη του πισιού μας.

Άντε ν αρχίσουν οι συνάξεις να ιδωθούμε για να νοιώσουμε πιο δυνατοί και μετά συνεχίζουμε τους μεταξύ μας “αποκεφαλισμούς”.

Ξέρω ότι αρκετοί από σας, είστε στεναχωρημένοι η ενοχλημένοι με κάποια απ΄τα αδέλφια μας η με ορισμένες αρνητικές καταστάσεις που υπάρχουν στο χώρο μας και δεν θέλετε να πάτε στα εργαστήρια.

Ξέρω ότι αρκετοί είναι απογοητευμένοι, που δεν βρήκαν αυτό το όμορφο που είχαν ονειρευτεί.

Κάποιοι ίσως και να πληγώθηκαν η να διώχθηκαν.

Εγώ που είμαι πολλά χρόνια στο χώρο και τα μάτια μου έχουνε δει πράγματα, απευθύνομαι σε όλους εσάς για να σας πω ότι όταν θα πάω στα εργαστήρια, τα μάτια και η καρδιά μου, εσάς θα αναζητήσουν.

Όλους εσάς που ενοχληθήκατε η πληγωθήκατε. Εσάς που είσθε δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι η διωγμένοι.

Δεν είναι το ότι μπορεί και εγώ ο ίδιος να είμαι ένας από σας και να έχω τα ίδια αρνητικά αισθήματα.

Είναι γιατί ξέρω καλά πως μόνο εσείς μπορείτε να μας οδηγήσετε ψηλότερα.

Οι χαρούμενοι, οι ευχαριστημένοι και οι ικανοποιημένοι είναι ότι χειρότερο υπάρχει για το σήμερα και για το αύριο.

Τους τιμάμε για την προσφορά τους στο παρελθόν αλλά ξέρουμε ότι θα επαναπαυθούν στις δάφνες τους και θα σπαταλήσουν αυτάρεσκα η και αλαζονικά τη μισθοδοσία τους.

Το σήμερα και το αύριο το φτιάχνουν αυτοί που πονούν και αυτοί που υποφέρουν.

Εμείς ρε μαστόρια επιλέξαμε να μην εφησυχάζουμε αλλά να παλεύουμε με τα δύσκολα και γι΄αυτό δεν έχουμε ανάγκη τους χαρούμενους βλεπάδες και τους συντηρητές συμφερόντων η ένδοξου μεν, παρελθόντος όμως.

Εσάς έχουμε ανάγκη και μαζί θα πορευτούμε σ' αυτή τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής.

Μην μ αφήσετε μπακούρι, με τους ξενέρωτους αφού ξέρετε ότι γουστάρω τρελά αίσθημα και περιπέτεια, που μόνο η δική σας αγκαλιά μπορεί να δώσει.

απο tekton33