Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2014

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΟΥ

1. Το μονοπάτι αρχίζει πάντα από μια διασταύρωση.

Εκεί θα σκεφτείς ποια κατεύθυνση είναι κατάλληλη για σένα.

2. Το μονοπάτι δεν διαρκεί για πάντα.

Κάποια μέρα θα φτάσεις στο τέρμα του.
Να είσαι πάντα προετοιμασμένος να αναχωρήσεις.

3. Τίμα το μονοπάτι που διάλεξες.

Ήταν δική σου η απόφαση και η επιλογή.

4. Να είσαι εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εργαλεία.

Να γνωρίζεις ποιο ταιριάζει στην κάθε στιγμή.

5. Το μονοπάτι έχει μπροστά και πίσω.

Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να κάνεις κάποια βήματα πίσω επειδή έχασες κάτι.

6. Πρόσεχε το μονοπάτι σου.

Και μετά όλα όσα βρίσκονται γύρω του.
Η προσοχή και η συγκέντρωση είναι θεμελιώδη ζητήματα.
Μην αποσπάται η προσοχή σου από τα ξερά φύλα που πέφτουν από τα δέντρα.

7. Να είσαι υπομονετικός.

Μερικές φορές θα χρειαστεί να κλείσεις τις τρύπες που άνοιξε η βροχή, μην απογοητευτείς.
Είναι μέρος του ταξιδιού.

8. Τα μονοπάτια διασταυρώνονται.

Δίνε προσοχή σε συμβουλές αλλά τις αποφάσεις να τις παίρνεις μόνος σου.
Είσαι ο μόνος υπεύθυνος του μονοπατιού σου.

9. Η φύση ακολουθεί τους δικούς της κανόνες.

Έτσι, να είσαι προετοιμασμένος για ξαφνικές αλλαγές.
Νεροποντές μέσα στο καλοκαίρι και θύελλες μέσα στο χειμώνα.
Μην παραπονιέσαι για τα χαρακτηριστικά των εποχών.

10. Κάνε το μονοπάτι να καθρεφτίζει τον εαυτό σου.

Μην αφήσεις τους άλλους να σε επηρεάσουν με τον τρόπο που ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι.
Άκου το τραγούδι της ψυχής σου και άφησέ το να αντιλαλεί σε κάθε στροφή του δρόμου σου.

Paulo Coelho

ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ : Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ

ΚΑΘΕ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, κάθε άνθρωπος που δεν ανήκει στα θλιβερά 5/6 της ανθρωπότητας που είναι εκ φύσεως μειονεκτικά, όταν περάσει τα σαράντα είναι δύσκολο να μη δείξει κάποια στοιχεία μισανθρωπισμού. Γιατί κρίνοντας απ’ τον εαυτό του, έχει καταλήξει στα συμπεράσματά του σχετικά με τους άλλους κι έχει ανα­καλύψει πως σε ό,τι αφορά το κεφάλι αλλά και την καρ­διά, πολλές φορές μάλιστα και τα δύο, έχει φτάσει σ’ ένα επίπεδο που οι άλλοι αδυνατούν να φτάσουν, γι’ αυτό και αποφεύγει την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους. Για τον ίδιο λόγο, ο καθένας αγαπάει ή μισεί τη μοναξιά του, με άλλα λόγια την παρέα με τον εαυτό του, ανάλογα με το πόσο αξίζει ο ίδιος.

ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, θεωρούμε πως η ζωή είναι ατέλειωτη και χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας απερίσκεπτα -όσο μεγαλώνουμε όμως, αρχίζουμε να κάνουμε οικονομία. Γιατί προς τα τέλη της ζωής μας, κάθε μέρα που ζούμε μας προκαλεί μια αίσθηση που μοιάζει μ’ αυτήν που έχει σε κάθε του βήμα ο εγκληματίας, όταν τον πάνε στο ικρίωμα.

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ, τόσο λιγότερα γεγονότα μάς φαίνονται σημαντικά, ή αρκετά σπουδαία, για να θέλουμε να τα θυμόμαστε αργότερα, να τα κρατήσουμε δηλαδή σταθερά στη μνήμη μας: γι’ αυτό και μόλις περάσουν, τα ξεχνάμε. Περνάει λοιπόν ο χρόνος έτσι, χωρίς ν’ αφήνει ίχνη.
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ με όλο και λιγότερη συνείδηση. Τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται χωρίς να μας κάνουν εντύπωση· σαν ένα έργο τέχνης που το έχουμε δει χιλιάδες φορές: κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε και μετά δεν ξέρουμε αν το έχουμε κάνει ή όχι. Και καθώς η ζωή γίνεται όλο και πιο ασυναίσθητη, επιταχύνεται και η γενικότερη ασυνειδησία, οπότε η ζωή περνάει όλο και πιο γρήγορα.

ΓΕΝΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙ ότι τα πρώτα σαράντα χρό­νια της ζωής μάς δίνουν το κείμενο, τα επόμενα τριάντα τα σχόλια πάνω στο κείμενο, τα οποία μας επιτρέπουν να καταλάβουμε για πρώτη φορά σωστά το νόημα, τις ανα­φορές, τα ηθικά διδάγματα και τις λεπτές έννοιες του κει­μένου.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, συμβαίνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που γίνεται στο τέλος ενός χορού μεταμφιεσμένων: πέφτουν οι μάσκες. Τότε βλέπεις καθαρά ποιους ακρι­βώς είχες συναναστραφεί στη διάρκεια της ζωής σου. Γιατί τότε βγαίνουν οι χαρακτήρες των ανθρώπων πραγ­ματικά στο φως, οι πράξεις έχουν επιτέλους καρποφορή­σει, τα επιτεύγματα έχουν σωστά εκτιμηθεί και καθετί το ψεύτικο έχει γκρεμιστεί.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι γενικά, και ανεξάρτητα από τις επιμέρους συνθήκες και τις ιδιαιτερότητες, η νιότη χαρακτηρίζεται από μια κάποια μελαγχολία και θλίψη, ενώ τα γηρατειά αντίθετα χαρακτηρίζονται από μια σχε­τική ευθυμία: και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος απ’ το γεγονός ότι ο νέος υπηρετεί δουλικά τον δαίμονα εκείνο, που δεν τον αφήνει ούτε στιγμή ήσυχο.

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΤΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ σχεδόν κάθε δυστυχία που καταδυνα­στεύει ή απειλεί τον άνθρωπο. Ο ηλικιωμένος όμως είναι χαρούμενος και γαλήνιος, μοιάζει με κάποιον που μετά από πολλά χρόνια έχει απαλλαγεί από τα δεσμά του και κινείται πια ελεύθερα. Από την άλλη μεριά ωστόσο πρέ­πει να ειπωθεί ότι, όταν σβήνει το σεξουαλικό ένστικτο, χάνεται ο πραγματικός πυρήνας της ζωής, και το μόνο που μένει είναι το κέλυφος· η ζωή δηλαδή μοιάζει με μια κωμωδία, που ξεκινάει με κανονικούς ηθοποιούς και μετά συνεχίζει να παίζεται μέχρι το τέλος από κούκλες που έχουν φορέσει τα ρούχα των ανθρώπων.

OMOLOGIA KAI EPAINOS

Τελικά οφείλω να το ομολογήσω... να το παραδεχτώ και να το βροντοφωνάξω...
ο κουμπάρος μου ο Γιάννης είχε δίκαιο για τον μπαγλαμά που τον διέγραψε μαζί με μερικούς άλλους...
...πρόκειται για "βοσκό" της λούτσας και το μόνο που μπορεί κάποιος να του πει και να πιάσει τόπο είναι η προσταγή : 
άντε και γραμμή σου πώμα από φιάλη... ψεύτη... και υπάνθρωπε....
Χτες έδωσε πάλι μια κακή παράσταση μαζί με άλλον έναν της κομπανίας των γελωτοποιών... και μετά από μερικές σταράτες κουβέντες και κάποιες κινήσεις τακτικής.... έτρεξε να κρυφτεί... σαν βρεγμένη γάτα...
Λυπάμαι που είχα την τύχη... ατυχία θα το έλεγα να είμαι παρών....
ποταπός....
χαμερπής....
γλοιώδης....
γελοίος...
και δεν ξέρω τι άλλο...
Φίλτατε κουμπάρε μου είχες δίκαιο 100%

και ο νοων νοητο

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΟΥ ΛΕΙΨΑΤΕ!!!!!!!!

Ρε μαστόρια μου λείψατε.


Μαύρισε το ματάκι και η ψυχούλα μου μ' όσα γίνονται γύρω μας.

Καλό το φέης, αλλά ρε παιδιά τόσους αποκεφαλισμούς δεν είχα δει στο σινεμά ολόκληρη τη ζωή μου.

Αναφέρομαι στους πολέμους που γίνονται στη γειτονιά μας και στις μάχες πληροφόρησης και παραπληροφόρησης στην οθόνη του πισιού μας.

Άντε ν αρχίσουν οι συνάξεις να ιδωθούμε για να νοιώσουμε πιο δυνατοί και μετά συνεχίζουμε τους μεταξύ μας “αποκεφαλισμούς”.

Ξέρω ότι αρκετοί από σας, είστε στεναχωρημένοι η ενοχλημένοι με κάποια απ΄τα αδέλφια μας η με ορισμένες αρνητικές καταστάσεις που υπάρχουν στο χώρο μας και δεν θέλετε να πάτε στα εργαστήρια.

Ξέρω ότι αρκετοί είναι απογοητευμένοι, που δεν βρήκαν αυτό το όμορφο που είχαν ονειρευτεί.

Κάποιοι ίσως και να πληγώθηκαν η να διώχθηκαν.

Εγώ που είμαι πολλά χρόνια στο χώρο και τα μάτια μου έχουνε δει πράγματα, απευθύνομαι σε όλους εσάς για να σας πω ότι όταν θα πάω στα εργαστήρια, τα μάτια και η καρδιά μου, εσάς θα αναζητήσουν.

Όλους εσάς που ενοχληθήκατε η πληγωθήκατε. Εσάς που είσθε δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι η διωγμένοι.

Δεν είναι το ότι μπορεί και εγώ ο ίδιος να είμαι ένας από σας και να έχω τα ίδια αρνητικά αισθήματα.

Είναι γιατί ξέρω καλά πως μόνο εσείς μπορείτε να μας οδηγήσετε ψηλότερα.

Οι χαρούμενοι, οι ευχαριστημένοι και οι ικανοποιημένοι είναι ότι χειρότερο υπάρχει για το σήμερα και για το αύριο.

Τους τιμάμε για την προσφορά τους στο παρελθόν αλλά ξέρουμε ότι θα επαναπαυθούν στις δάφνες τους και θα σπαταλήσουν αυτάρεσκα η και αλαζονικά τη μισθοδοσία τους.

Το σήμερα και το αύριο το φτιάχνουν αυτοί που πονούν και αυτοί που υποφέρουν.

Εμείς ρε μαστόρια επιλέξαμε να μην εφησυχάζουμε αλλά να παλεύουμε με τα δύσκολα και γι΄αυτό δεν έχουμε ανάγκη τους χαρούμενους βλεπάδες και τους συντηρητές συμφερόντων η ένδοξου μεν, παρελθόντος όμως.

Εσάς έχουμε ανάγκη και μαζί θα πορευτούμε σ' αυτή τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής.

Μην μ αφήσετε μπακούρι, με τους ξενέρωτους αφού ξέρετε ότι γουστάρω τρελά αίσθημα και περιπέτεια, που μόνο η δική σας αγκαλιά μπορεί να δώσει.


απο tekton33

Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2014

"ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ"

ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟΣΟ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ απομακρύνονται ο ένας απ’ τον άλλον. Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι. Χάνουν τις ιδιομορφίες τους, τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους -σχεδόν ισοπεδώνονται. Οι φιλίες μαραίνονται.
ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ, οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο (ακόμη και στα κοστούμια τους και στη χτενισιά τους), σαν να καταργηθήκανε οι διαφορές τους, κι όμως τώρα ακριβώς νιώθεις πως οι διαφορές τους αυξήθηκαν, κι όλοι τους χωρισμένοι με διαδοχικά κάθετα στρώματα τυπικότητας κι ευγενικής ψυχρότητας.

ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ. Οι όμορφες εκείνες μονοκατοικίες με τις γύψινες γιρλάντες, με τους καπνοδόχους, τ’ ανθέμια, τους κήπους, τα πηγάδια, καθεμιά τους με το δικό της γούστο, τη δική της φυσιογνωμία, απορία ή και αδεξιότητα, δόθηκαν με αντιπαροχή κι υψώθηκαν τα πολυώροφα, μονότονα, απρόσωπα, τσιμεντένια κουτιά, κρύβοντας τον Παρθενώνα, τον Αϊ-Γιώργη του Λυκαβηττού, σφαγιάζοντας τα δεντράκια μας, πιπεριές, μουριές, γαζίες, τις παιδικές μας αναμνήσεις, τους χαρταϊτούς, τα σκοινιά της μπουγάδας, τ’ αστέρια, τις ξυπόλητες ποδοσφαιρικές ομάδες, τις βραδινές κουβεντούλες από παράθυρο σε παράθυρο, από αυλή σε αυλή με τις μυρωδιές του βασιλικού και του δυόσμου, με τον μητρικό νουθετικό ουρανό, με το φεγγαράκι μια φέτα δροσερό…

Ω, ΠΑΝΕ, ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΑΝΟΔΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ, παγοπώλες, γιαουρτάδες, γαλατάδες, ομπρελάδες, γανωτζήδες, παπλωματάδες, τροχιστές, καρεκλάδες, ιχθυοπώλες, μανάβηδες με τα γαϊδουράκια τους ή τα χειραμάξια τους και μοσκοβόλαγαν οι γειτονιές ροδάκινα, ντομάτες, αχλάδια και τριαντάφυλλα κι οι κότες κακάριζαν θριαμβευτικά, δοξάζοντας κάτι άγνωστο και οικείο, λευκό και σφαιρικό κι αδιαμφισβήτητο, κι ούτε χρειάζονταν καν ξυπνητήρια ή ρολόγια, γιατί, απ’ τη μια τ’ αστέρια, απ’ την άλλη τα κοκόρια, είχαν αναλάβει τη χρονική και μετεωρολογική μας ενημέρωση, με ακρίβεια και με κάποια εύθυμη πονηρία, κάπως διφορούμενη.

ΚΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΡΙΜΩΧΤΗΚΑΝΕ ΦΑΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΦΑΜΙΛΙΕΣ μέσα σε τούτα τα κουτιά, κοντά κοντά, πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μονάχα οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων…

ΚΙ ΟΧΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ -λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια-, μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) -άνθρωποι επαρκώς ενημερωμένοι, πολύ παρόντες (εδώ και σήμερα), κι εντελώς απόντες απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου, Ίσως Να ’Ναι κι Έτσι, εκδ. Κέδρος.

ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ